เพี๊ยะ……”“เพี๊ยะ……”223
“……”เสียงโบยด้วยแส้ดังขึ้นมาทีละครั้ง ผสมกับเสียงร้องที่โศกเศร้าเจ็บปวดในห้องเต็มไปด้วยเครื่องมือทางการเกษตร วางไว้อย่างเรียบร้อยเป็นกองใหญ่ๆอยู่ตรงนั้น ล้วนเอาไว้ใช้สำหรับใส่ปุ๋ยตัดแต่งดอกไม้ และอื่นๆโดยเฉพาะในด้านเครื่องมือเกษตรหญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนเป็นคนสวน คุกเข่าสองข้างลงไปกับพื้น มือเท้าถูกมัดด้วยเชือกป่านไว้แน่นจนเห็นรอยแดง เนื้อตัวถูกเฆี่ยนจนเลือดออกแววตาของนางหวาดกลัวจนรํ่าไห้ พลางกับส่ายหัวอย่างสุดแรงทางด้านหน้ามีเก้าอี้อยู่ตัวหนึ่ง บนเก้าอี้มีหญิงสาวที่แต่งตัวเป็นสาวใช้นั่งอยู่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเย็นชา แส้ในมือที่กำไว้แน่น มีเลือดเนื้อบางๆติดอยู่จากนั้นก็ไม่พูดอะไร ฟาดลงไปที่หญิงชาวสวนอีกสองที ทันใดนั้นบนร่างกายของหญิงชาวสวนก็มีรอยแส้ชุ่มเลือดเพิ่มขึ้นมาอีกมากกว่าสองเส้น“เจ้า! สมุนรับใช้แสนตํ่าต้อย พูดให้ดูดีก็คือคนสวน พูดให้ดูแย่ก็คือ ยายแก่ตํ่าต้อยตายยาก คิดว่าอยู่ในสวนว่างฮัวมาสองสามปี ก็จะคิดว่านี่เป็นบ้านตัวเองงั้นหรอ?ของในสวนว่างฮัวก็กล้าขโมยงั้นรึ? รนหาที่ตายเสียจริง ได้ยินว่าเจ้ามีลูกชายที่เต็มไปด้วยความรู้ เดิมทีคุณหนูเองก็ชื่นชมเขา น่าเสียดายที่เขามีแม่ที่มือเท้าสกปรกเช่นเจ้า อนาคตจึงพังเช่นนี้”สิ้นเสียงหญิงชาวสวนเจ็บปวดจนร่างกายสั่นเทา และอ้อนวอนอย่างทุกข์ทรมาน224
“แม่นางเสี่ยวเหลียนไว้ชีวิตด้วยเถอะ! ข้าน้อยไม่ได้ขโมยของ ข้าน้อยหยิบ
