ยังมีเวลาอีกยี่สิบวัน ถ้ายังไม่รู้แผนชัดเจน การไปสนามรบครั้งนี้ พวกเขาอาจจะไม่ได้กลับมา……“ไม่ต้องไปคิดแล้ว เยาเยา เรื่องนี้ให้ข้าตรวจสอบ เจ้าทำตามแผนของข้าไปก็พอแล้ว”ที่จริง การมีเย่แจ๋หยิ่งอยู่ เรื่องหลายๆเรื่องก็ไม่ต้องให้นางมาเป็นกังวลนางแค่ต้องทำเรื่องของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว“ได้!” หลานเยาเยายิ้มหลังจากนั้นพวกเขาก็พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องสวนว่างฮัวแม้เย่แจ๋หยิ่งจะสืบมาได้ว่า ในสวนว่างฮัวมีหนอนพิษกู่จิ้นที่ราชครูเทียนเวิงเพาะอยู่ แต่ไม่ได้สืบให้ละเอียดว่าปลูกที่ไหน สิ่งนี้ต้องการให้หลานเยาเยาหลังจากที่เข้าไปในสวนว่างฮัวได้แล้ว ก็ไปสืบหาดูไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่เย่แจ๋หยิ่งนอนตะแคงมองหลานเยาเยาที่หลับไปแล้ว ใจก็เต้นเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสัมผัสริมฝีปากแดงร้อนแรง จากนั้นก็ถูเบาๆนุ่มๆ อุ่นๆ ทำให้อดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเย่แจ๋หยิ่งเมื่อครู่พูดว่าจะแค่นอนกอดนาง เขาจะไม่ทำอะไรที่เกินเลยแน่ แต่ว่า การลิ้มรสริมฝีปากที่น่าดึงดูด คงไม่นับว่าเป็นการได้คืบจะเอาศอกใช่ไหม?214
นึกถึงแต่ก่อนตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน หลานเยาเยามีท่าทางมีอารมณ์ต่อหน้าเขา เย่แจ๋หยิ่งก็อดกลืนนํ้าลายไม่ได้ จากนั้นก็เข้าไปจูบริมฝีปากงามหยดย้อยความรู้สึกซาบซ่านก็แผ่ไปทั่วทั้งร่างกาย หลังจากที่จูบลงไปแล้ว เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่สามารถควบคุมได้อีก······——วันที่สองแม้นอกห้องบรรทมดวงอาทิตย์จะสาดส่องสดใส
