รือ?”218
ไม่เจอกันสองสามวัน เย่หลีเฉินดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่เหมือนกับคนบาดเจ็บ ครั้งก่อนหลังจากที่หนีกันออกมาจากสุสานหลวง นางก็ไปส่งเขาที่บาดเจ็บหนักกลับพระตำหนักไท่จื่อ หลังจากนั้นก็ไม่กันพบอีกเลยคิดไม่ถึงว่าวันนี้จู่ๆจะโผล่มาที่นี่“ขอบพระคุณที่เทพธิดาเป็นห่วง ข้าดีขึ้นมากแล้ว” เย่หลีเฉินดูมีความสุขมากเขารู้สึกว่าตอนอยู่ที่สุสานหลวง พวกเขาฟันฝ่าความทุกข์ยากมาด้วยกันเทพธิดาก็ไม่ได้เข้าถึงยากอย่างที่คิดไว้ กลับทำให้เขารู้สึกว่านางนั้นเป็นคนที่ให้ความรักความสำคัญกับผู้คนเป็นห่วง?นางไปเป็นห่วงเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? ก็เป็นแค่การพูดตามมารยาทเท่านั้นแต่เย่หลีเฉินในวันนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนวันก่อน สำหรับว่าไม่เหมือนตรงไหนนางเองก็พูดไม่ได้“มีธุระอะไร?” นางถาม“ได้ยินมาว่าท่านจะไปงานชมดอกไม้ที่สวนว่างฮัว ข้าเองก็จะไปที่นั่น เลยถือโอกาสผ่านเส้นทางนี้มารอที่นี่ จะได้ไปด้วยกันพอดี”หลานเยาเยายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยหากจากพระตำหนักไท่จื่อไปยังสวนว่างฮัว ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาที แต่จากพระตำหนักไท่จื่อมายังตำหนักเทพธิดาของนาง แล้วก็ไปสวนว่างฮัวอีก ต้องใช้เวลาเกินสามสิบนาที นี่เรียกว่าถือโอกาสผ่านจริงหรือ?แต่ว่านางก็ไม่ได้แฉเย่หลีเฉิน แต่พยักหน้าน้อยๆ“งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ!219
