่อยส่งแขกก็เหมือนกัน”ตาแก่ไม่สนอะไรมากมายแล้ววันนี้จะต้องจับหลานเยาเยามาให้ได้เจ้าพระยาเซียวที่เป็นแขกอยู่ เมื่อเห็นเทพธิดาถูกพ่อบ้านไล่จับไปทั่วตำหนัก ก็ตกตะลึงนี่คือเทพธิดาที่ฮ่องเต้เคารพยำเกรง และยังกล้าตั้งตนเป็นศัตรูกับอ๋องเย่อย่างโจ่งแจ้งหรือนี่?217
ต่อมาตาแก่นั้นโกรธจริงๆ ส่วนหลานเยาเยาก็หิวมากๆ จึงถูกเขาจับไว้ได้ในเมื่อไม่มีทางเลี่ยงแล้วหลานเยาเยาจึงพูดความจริงที่นางลอบสังหารอ๋องเย่ออกมา ทำให้ตาแก่ถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากนั้นก็มาส่งเจ้าพระยาเซียวที่ปากประตู หลานเยาเยาก็กลับมาอยู่ในภาพลักษณ์ที่สูงส่งของเทพธิดา ส่วนตาแก่ก็กลับมาทำท่าทางเคารพอ่อนน้อมต่อเทพธิดาเช่นเคยนอกจากเจ้าพระยาเซียวจะกลั้นยิ้มแล้วก็ต้องฝืนยิ้มเอาไว้ ทำให้หลานเยาเยาอารมณ์เสีย จ้องตาแก่ดุๆภาพลักษณ์เทพธิดาของนางพังลงแล้ว······——หลังจากนั้นสองวันเป็นวันที่ถังมู่หวั่นจัดงานดอกไม้หลานเยาเยาที่สวมชุดสีแดง ทั้งดูสะดุดตาดูมีอำนาจ ชุดที่นางสวมวันนี้ต่างจากชุดที่นางใส่ปกติเยอะมาก ไม่เพียงแต่ไม่ยุ่งยาก แต่ยังดูมีความสามารถเชี่ยวชาญท่าทางนั้นไม่ได้จะไปชมดอกไม้ แต่ไปเพื่อทะเลาะทันทีที่ออกมาประตูใหญ่ ก็เห็นเย่หลีเฉินหน้าตาหล่อเหลา ยืนอยู่ข้างรถม้า ริมประตูตรงถนนด้านนอก จ้องมายังนาง หลังจากที่เห็นว่านางเดินออกมา มุมปากก็ประดับด้วยรอยยิ้มบางๆจากนั้นก็คำนับนาง“ข้าบังอาจมาก่อน ขออภัยเทพธิดาในความไม่สะดวก”“แผลของเจ้าดีแล้วห
