ปครู่นึงถึงจะพูดออกมาได้: “ไม่ ไม่เป็นอะไร”เขาไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของตนเอง นี่เป็นการพังทลายหรือเปล่านะ?——ผ่านไปอีกสองวัน เป็นวันที่ถังมู่หวั่นจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ที่สวนว่างฮัว คุณหนูท่านชาย และพวกมีชื่อเสียงมีความสามารถของแต่ละตำหนัก ก็ทยอยกันมายังสวนว่างฮัวและในมือของหลานเยาเยา ก็ได้รับจดหมายเชิญของถังมู่หวั่นสามฉบับ ทั้งหมดเพื่อเป็นการขอโทษ จดกระทั่งจดหมายเชิญฉบับที่สี่มาถึงเมื่อวาน หลานเยาเยาถึงสั่งให้จื่อซีตอบกลับ ว่าจะไปร่วมงานตรงเวลาแน่นอนในช่วงเวลานี้216
เซียวจิ่นหยูมายังตำหนักเทพธิดาครั้งหนึ่ง ประการแรกเพื่อขอโทษ ประการที่สองเอาของมาให้เพื่อแสดงความซาบซึ้งใจ แต่เพราะหลานเยาเยาไม่อยู่ตำหนัก ดังนั้นจึงต้องให้พ่อบ้านต้อนรับวันที่สอง เจ้าพระยาเซียวยังมาเยี่ยมเยียนด้วยตนเอง ก็ยังคงไม่เห็นร่องรอยของนาง แต่ได้พูดคุยกับตาแก่ที่เป็นพ่อบ้านอย่างสนุกสนานสำหรับเรื่องเล็กๆพวกนี้ หลานเยาเยาไม่ได้ถาม แต่จื่อเฟิงก็ยังมารายงานนางอย่างละเอียดยิบในตอนที่หลานเยาเยากลับยังตำหนัก ก็เห็นตาแก่กำลังส่งเจ้าพระยาเซียวออกนอกประตูตำหนักพอดีทันทีที่เห็นนาง ตาแก่ก็ทำท่าทางเหมือนกับไก่แก่ที่โมโห ไม่พูดจาอะไร ถกแขนเสื้อขึ้นและพุ่งมาทางนางหลานเยาเยาเห็นท่าไม่ดีไม่สนใจภาพลักษณ์ของเทพธิดาอีก รีบวิ่งอย่างสุดฝีเท้า“ยัยหนู หยุดเลยนะ ดูสิวันนี้เจ้าจะวิ่งไปไหน?”“ตาแก่ ยังมีแขกอยู่นะ······”“เฮอะ! จับเจ้าก่อนแล้วค
