คิดว่าจะให้ท่านเป็นเพื่อนสนิท แต่ตอนนี้ดูแล้ว พวกเราเป็นได้เพียงผู้ที่ร่วมมือกันเท่านั้นแล้ว”เมื่อคำพูดนี้หลุดไปร่างกายของหานแสสั่นไหวครู่หนึ่ง ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย และมีแววแห่งความสับสนแวบผ่าน แต่สุดท้ายกลับไม่ได้พูดอะไรออกมาตอนนี้ทั้งสองคนได้เอ่ยคำอย่างเปิดเผย ล้างแค้นยังต้องการดำเนินต่อหลานเยาเยาพูดจบก็เดินอ้อมหานแสไปทางประตู หานแสหันกลับมาถามโดยตรง:“ทั้งที่เจ้ารู้ว่าข้าฆ่าสาวใช้ของเจ้า ทำไมเจ้ายังต้องการแตกหักกับอ๋องเย่?”หลานเยาเยาหัวเราะเบาๆเสียงหนึ่ง“ถึงเวลานี้แล้ว ข้ายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ? เย่แจ๋หยิ่งหลอกใช้ข้า ท่านก็หลอกใช้ข้า ดั่งที่ท่านพูดเช่นนั้น เย่แจ๋หยิ่งเป็นคนของราชครูเทียนเวิง นอกจากร่วมมือกับท่านข้ายังสามารถร่วมมือกับใครได้?”พูดจบนางก็จากไป ไม่อยู่ต่อหู้ว……192
หานแสทางนี้จัดการได้พอสมควรแล้ว ไม่รู้ว่าเย่แจ๋หยิ่งทางนั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?หานแสยืนนิ่งๆอยู่ข้างโต๊ะทำงาน มองดูประตูที่เปิดอยู่ กำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อยพึมพำกับตัวเอง :“หลานเยาเยาหนอ! เจ้าเคยคิดให้ข้าเป็นเพื่อนสนิทจริงๆหรือ? เป็นไม่ได้หรอก!เจ้ากับข้าล้วนเป็นคนที่เรือลำใหญ่นี้เลือก ชะตาฟ้ากำหนดไม่ใช่ตัวเอง”หลังจากที่รอจนหานแสออกมาจากในห้องส่วนตัว ที่อยู่ยืนอยู่ด้านนอก มีเพียงซาหมั่งเฉิงกับโจ๋จุนชิงแล้ว ป่ายเม่ยเซิงไม่รู้ว่าไปทางใดแล้วเขามองดูศพทั้งหลายที่ลอยอยู่บนผิวทะเลสาบ แล้วกล่าวด้วยนํ้าเสียงเย็
