นชา :“ไปจัดการ”“ขอรับ!”ซาหมั่งเฉิงกับโจ๋จุนชิงเพิ่งต้องการจะทำมือเคารพ ก็เห็นเจ้าของเรือของตัวเองจากไปริมทะเลสาบหลานเยาเยาลงมาจากเรือแห่งความสิ้นหวัง เดินผ่านร้านนํ้าชา อดไม่ได้ที่จะมองไปทางในห้องที่เย่แจ๋หยิ่งอยู่ก่อนหน้านี้ ว่างเปล่าไม่มีใครในทันใดด้านหลังเสียงของป่ายเม่ยเซิงดังมา…
193