คิดไม่ถึงว่าแม้แต่ลูกอ้อนเขาก็ใช้ออกมาแล้ว หึ! โกรธแทบตายอยู่แล้ว“เยาเยา เจ้าคิดถึงอะไรหรือ? หรือเจ้าคิดว่าคืนนี้ข้าจะมาทำอะไรกับเจ้า? เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าเพียงอยากทำขาหมูที่เจ้าชอบกินเหล่านั้นส่งไปให้”“เย่แจ๋หยิ่ง!” หลานเยาเยาโมโหในพริบตา“เหอะเหอะเหอะ……”เสียงหัวเราะทุ้มตํ่าดังมาจากด้านบนศีรษะ ราวกับว่าอารมณ์ดีเป็นที่สุดหลานเยาเยาออกแรงดิ้นให้หลุดจากแขนของเขาอย่างสุดกำลัง ดิ้นรนไม่หลุด ก็ใช้กำปั้นทุบไปที่หน้าอกของเขา“ให้เจ้าล้อข้าเล่น”“พอเถอะ เยาเยา พวกเราไม่ทะเลาะกันแล้ว เจ้าอุ่นมาก ให้ข้ากอดเจ้าดีๆสักครู่หนึ่ง”“หึ!”แม้ว่าหลานเยาเยาจะเปล่งเสียงแสดงความไม่พอใจออกมาเสียงหนึ่ง แต่นางก็ไม่ได้ดิ้นรนอีก และก็ไม่ได้ใช้กำปั้นทุบตีที่หน้าอกของเขาแล้วทั้งสองคนนอนฟุบกอดกันอยู่ที่พื้นครู่หนึ่งเช่นนี้ความจริงแล้วเย่แจ๋หยิ่งรู้สึกว่ากอดอย่างไรก็ไม่พอ แต่ภายใต้ความเร่งรัดสองสามครั้งของหลานเยาเยา เขาก็ยังคงปล่อยนางอย่างไม่เต็มใจนักรู้ว่าวันนี้นางต้องการไปที่เรือแห่งความสิ้นหวัง ในใจแฝงไปด้วยความห่วงใยเล็กน้อย147
“ทุกสิ่งทุกอย่างต้องระมัดระวัง”“ทางนั้นของท่านอันตรายกว่าทางนี้ของข้ามากนัก วางใจเถอะ! ท่านไม่ได้รู้จักข้าเป็นครั้งแรก ข้าต้องไปจริงๆแล้ว ท่านก็รีบไป ไม่ว่าอย่างไรก็อย่าให้ผู้อื่นพบเจอได้ ได้ยินหรือไม่”“ได้ได้ได้ ฟังเจ้าทั้งหมด”หลังจากพูดจบเย่แจ๋หยิ่งได้เอาฝ่ามือที่เรียวยาว ลูบแก้มของนางเ
