ยาเยาเงยหน้าขึ้นจากในอ้อมกอดของใครบางคนด้วยความประหลาดใจ เย่แจ๋หยิ่งกำลังมองมาทางนางด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มจางๆใจนางตื่นตระหนก ลืมตาโตขึ้นทันที รีบมองไปรอบๆ เห็นว่ารอบๆไม่มีคน จึงได้แอบโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านมาได้อย่างไร? และยังมาเช่นนี้อีก ไม่ใส่หน้ากากหรือ? ที่นี่มีผู้คนมาเที่ยวเล่นเยอะขนาดนี้ หากว่าให้ผู้อื่นเห็นท่าน เช่นนั้นแผนการของพวกเราก็จะล่มหมดแล้วนะ!”ใครจะรู้……ท่านอ๋องบางคนไม่ได้สนใจคำพูดนางสักนิด แต่ยื่นมือมาลูบหัวของนางเหมือนกับว่าเด็กน้อยน่าเอ็นดูเช่นนั้น“……” หลานเยาเยาจิ้มหัวใจของเขาเล็กน้อย “ถามท่านอยู่นะ?”142
เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะเบาๆ เมื่อตีหัวนางเบาๆเสร็จ ก็เล่นผมของนางตลอด หลังจากที่ทำให้ผมของนางพันที่นิ้วมือของเขาสำเร็จแล้ว ริมฝีปากบางๆจึงได้เริ่มทำงาน“ไม่ได้เจอหนึ่งวันเหมือนไม่ได้เจอสามปี ไม่ได้เจอหลายวัน เหมือนห่างเป็นพันปีเยาเยา ข้าคิดถึงเจ้าแล้ว”นํ้าเสียงทุ้มตํ่า แต่กลับแฝงด้วยเสน่ห์ในใจของหลานเยาเยาอบอุ่น ทำให้จิตใจที่ร้อนรุ่มของนางสงบลงเป็นดังคาด!ทุกคำพูดทุกการกระทำของเขามีผลกระทบต่อความคิดในจิตใจของนาง……แต่หลานเยาเยาก็ยังคงรีบผละออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กล่าวด้วยคำพูดที่แฝงด้วยการตำหนิ :“ที่นี่คือริมทะเลสาบ และเรือแห่งความสิ้นหวังก็อยู่กลางทะเลสาบ โดยทั่วไปของที่นี่เป็นอาณาเขตของหานแส ทุกที่บนริมทะเลสาบก็ล้วนเป็นหูเป็นตาให้คนอื่น ห
