หลักแหลมนักความคิดในใจของเจ้าคาดว่านางได้ล่วงรู้แล้ว มิฉะนั้นก็คงไม่ใช้ชื่อการแข่งขันวิทยายุทธและศิลปะการเขียนอักษรจีน ทั้งช่วยข้าตรวจชีพจรและเขียนใบสั่งยาวันหลังไปขอบคุณถึงที่ ไม่ เป็นการขออภัยแทนข้า อย่าให้คนอื่นดูแคลนได้”“ถูกต้องขอรับ ท่านพ่อ ลูกเข้าใจดีแล้วขอรับ”กล่าวคำขออภัยไม่ใช่ท่านพ่อเพียงผู้เดียว?เขาก็เหมือนกัน!—หลานเยาเยาทางนี้ หลังจากที่ออกจากจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์ ก็เช่ารถม้าคันหนึ่งออกจากเมืองไปแล้วเป้าหมายของนางในวันนี้คือ—เรือแห่งความสิ้นหวังริมทะเลสาบที่เรือแห่งความสิ้นหวังอยู่ คึกคักเป็นที่สุด บุรุษรูปหล่อหญิงสาวรูปงาม ผู้มีความสามารถทั้งหลายล้วนมาละเล่นที่สถานที่แห่งนี้ เที่ยวเล่น แต่ที่สำคัญกว่าก็คือการชื่นชมความหรูหราและคึกคักของเรือแห่งความสิ้นหวังรถม้าธรรมดาคันหนึ่ง หยุดลงข้างทางอย่างช้าๆ141
หลานเยาเยาในชุดสีแดงเลือด เดินออกมาจากในรถม้า ผ่านร้านนํ้าชาและร้านเหล้าที่ตั้งเรียงรายเป็นแถว สุดท้ายสายตาของนางก็จับจ้องไปยังเรือแห่งความสิ้นหวังกลางทะเลสาบในพริบตา แววตาก็เย็นชาขึ้นมากจากนั้นมุมปากนางก็ยกขึ้น เมื่อยกเท้าขึ้น ก็เดินมุ่งไปด้านหน้าในทันใดนั้น ก็มีเงาดำแวบผ่านมาตรงหน้า หน้าดวงตาของนางเป็นสีดำทันใดแขนถูกคนดึงไว้ เวลาในชั่วพริบตา ก็ถูกบุคคลที่อันตรายผู้หนึ่งพาเข้าไปในห้องห้องหนึ่งในร้านนํ้าชายังไม่ทันจะดึงสติกลับมาได้ ก็ได้ตกไปอยู่กลางอ้อมกอดที่อบอุ่นแล้วหลานเ
