ขึ้นฉับพลันจากนั้นก็ยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ“ปึงปึงปึง” ทันใดนั้นหัวใจก็เต้นรัว“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านนี่นับวันยิ่งเลอะเทอะ ไม่รู้จักอายเลย ““อาย? เยาเยา เป็นเจ้าที่ทำให้ข้าไม่รู้รสชาติของเนื้อมาสามเดือน ยังอายต่อไปก็ต้องกินแค่เพียงผักแล้ว”“ท่าน……” หลานเยาเยาจ้องเขาด้วยความโกรธเคือง “เย่แจ๋หยิ่ง ตอนกลางคืนห้ามมาที่ตำหนักของข้า ยิ่งไม่อนุญาตให้เหยียบยํ่าเข้ามาในห้องของข้าแม้เพียงก้าวเดียว”คิดวางแผนคิดไม่ซื่อต่อนาง?ไม่ได้เป็นอันขาด
146
