วลากินไม่พูดคุยเวลานอนไม่พูดคุยดีกว่า!ดังนั้นช่วงเวลาที่กินข้าว หลานเยาเยาไม่พูดแม้แต่คำเดียวถึงแม้เวลากินข้าวจะไม่ได้มีมารยาทงามเหมือนกุลสตรีที่มาจากตระกูลใหญ่มีฐานะ แต่ก็ไม่ได้จงใจแสดงอารมณ์ใดๆ ควรกินกิน ควรดื่มดื่ม ตรงจุดนี้ เจ้าพระยาเซียวพอใจอย่างมากเพียงแต่ตอนที่เห็นตาโตๆของเทพธิดามองไปที่น่องไก่ตัวโตๆที่อยู่กลางโต๊ะอาหารอันนั้นเป็นระยะๆ ในสายตาของเขากลับมีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยจู่ๆก็รู้สึกว่าเทพธิดาคนนี้น่ารักเล็กน้อย!หลานเยาเยาจนใจมาก!นางคือนักกินโดยสมบูรณ์คนหนึ่ง เห็นอาหารเลิศรสอยู่ตรงหน้า กลับทำได้แค่มองไม่สามารถกินได้ ในใจรู้สึกเหมือนถูกแมวข่วน รู้สึกคันๆในใจเป็นพิเศษหลานเยาเยาจ้องไปที่น่องไก่นานมาก บอกตัวเองซํ้าๆอยู่ตลอดเวลา ที่นี่ไม่ใช่ตำหนักเทพธิดาของตน ต้องระวังคำพูดและการกระทำ121
ดังนั้น!นางแอบตัดสินใจเงียบๆ บีบบังคับให้สายตาของตัวเองมองไปทางอื่นเพียงแต่เมื่อสายตามองออกไป เสียงของเจ้าพระยาเซียวก็ดังมาจากอีกด้านหนึ่ง“เทพธิดาไม่ต้องเกรงใจ อยากกินอะไรก็กินเลย”เอ่อ?นางก็อยากนะ!แต่น่องไก่อันนี้ใหญ่ไปหน่อย ตอนที่กินต้องใช้มือจับ เช่นนั้นมันจะไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่“ได้!”ถึงแม้จะตอบกลับอย่างดี แต่นางตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปคีบน่องไก่แล้วและในตอนนี้ ตะเกียบคู่หนึ่งคีบเอาไว้อย่างแม่นยำ น่องไก่ที่หลานเยาเยาเล็งเอาไว้ก่อนหน้านี้ ภายใต้สายตาของนาง น่องไก่ก็ถูกวางไว้ในถ้วยของนางและเจ้า
