วว่า:“เจ้าพระยาเซียวคงจะเข้าใจอะไรผิดไปแล้ว เดิมทีเมื่อวานไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน ทุกอย่างเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น เพราะเรื่องที่วิวาทะกับอ๋องเย่เมื่อหลายวันก่อนหน้านี้รํ่าลือกันไปทั่ว123
ตาเฒ่าหนังเหนียวในตำหนักคนนั้น…….พ่อบ้านเลยคุมเข้มมาก เกรงว่าข้าจะไปก่อเรื่องอะไรข้างนอกอีก ดังนั้นจึงสั่งคนเพิ่มกำแพงให้สูงขึ้นอีกสามฟุตแต่ว่า พอดีวันนี้มีเรื่องที่สำคัญมากต้องไปทำ เพื่อสามารถออกมาได้ เลยจำต้องหนีออกมากลางดึก ไม่คาดคิดว่าจะเจอกับนักฆ่าที่เก่งกาจมากบนถนน และตอนนั้นเองก็บังเอิญพบกับเซียวซื่อจื่อพอดีเซียวซื่อจือมีจิตใจที่มีคุณธรรม ช่วยข้าเอาไว้ ดังนั้นข้าถึงได้ปรากฏตัวที่นี่ได้”ในเมื่อนางพูดไปตามความจริง เชื่อไม่เชื่อก็อยู่ที่เจ้าพระยาเซียวแล้วสำหรับคำอธิบายเช่นนี้ของนาง ดูท่าทางไม่ค่อยมีนํ้าหนักเล็กน้อย และดูสายตาของนางก็ดูไม่เหมือนกำลังโกหกอีก เจ้าพระยาเซียวรู้สึกประหลาดใจมาก“เทพธิดาก็มีคนที่กลัว?”ไม่ว่าที่เทพธิดาพูดจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ สิ่งที่เจ้าพระยาเซียวอยากรู้คือคนที่ทำให้เทพธิดากลัว“เหอะๆ เจ้าพระยาพูดเล่นแล้ว ถึงแม้ชื่อเสียงข้าจะแผ่ไพศาล แต่ถ้านับโดยรวมแล้ว ข้าก็แค่เด็กสาวอายุสิบแปดคนหนึ่งเท่านั้น พ่อบ้านที่ตำหนักเข้มงวดมากยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็ไม่ใช่คนใจแข็งไร้ความรู้สึกโดยกำเนิด ผู้อื่นดีต่อข้า ข้าก็เคารพเขาสามส่วน หากผู้อื่นต้องการทำร้ายข้า ข้าก็ต้องไม่ปล่อยไปอยู่แล้ว ดังน
