้าก่อน”เย่แจ๋หยิ่งอดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ อยากจะถามแค่คำเดียว80
“ข้าไม่ได้ฆ่านาง ทำไมเจ้าถึงไม่เชื่อข้า?”“ข้าไม่เชื่อใครทั้งนั้น รวมถึงท่านด้วย”กล่าวจบ หลานเยาเยาก็ปิดตาลงแล้ว ออกคำสั่งด้วยความไร้นํ้าใจ:“ฆ่า!”ในห้องโถง ผู้คนที่ได้สติกลับมาก็เดือดดาลขึ้นมาทันที เสียงของความหวาดกลัวเสียงของความพลุ่งพล่าน เสียงของความโกรธเคือง ล้วนแต่พุ่งเป้ามาที่หลานเยาเยาที่เป็นเทพธิดาคนนี้เสียงที่มากมายเช่นนี้ ปะปนรวมกันไปหมด จ้อกแจ้กจอแจหาที่เปรียบไม่ได้และในห้องส่วนตัวของเย่แจ๋หยิ่ง โม่เหลียงเฉินถูกภาพที่อยู่ตรงหน้าทำเอารับมือไม่ทัน เห็นรอยเลือดสีแดงสดนั่น เห็นถึงเรื่องที่เย่แจ๋หยิ่งเจ็บปวดเขารู้สึกเย็นชาขึ้นมาในใจ จากนั้นก็บินเหินออกมาทันทีที่เข้าไปในห้องส่วนตัวของหลานเยาเยา ก็ตบหลานเยาเยาไปหนึ่งฝ่ามือด้วยความโกรธหลานเยาเยาลืมตาทั้งคู่ขึ้นมา มองดูเขาด้วยสายตาเย็นชา แม้แต่จะหลบออกไปก็ยังขี้เกียจจะหลบออกไป แค่ยิ้มเย้ยหยันผ่านริมฝีปากแดงนั้นเล็กน้อยเท่านั้นจื่อเฟิงเหวี่ยงดาบขวางฝ่ามือของโม่เหลียงเฉินเอาไว้โดนตรงพลาดจากการโจมตี โม่เหลียงเฉินก็ปกป้องเย่แจ๋หยิ่งไว้ด้านหลังทันที กล่าวด้วยสีหน้าท่าทางโกรธ:“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังทำอะไร? เขาดีต่อมากเจ้าเช่นนี้ วางเจ้าเอาไว้ในส่วนลึกสุดใจ ทำเพื่อเจ้ามากมายหลายอย่างเจ้ากลับจะฆ่าเขา เจ้ายังมีมโนธรรมสักเล็กน้อยหรือไม่?
81
