ด้ตลอดเวลา แต่ถ้าเขาไม่ยินยอม ผู้ฝึกวิชานี้ก็ไม่มีทางล่วงรู้ความคิดของเขาได้ แน่นอนว่าหากหลี่ลี่เปิดความคิดของตนเอง หลิวเหมยเอ๋อร์ก็สามารถสำรวจสิ่งที่หลี่ลี่แสดงให้เห็นได้เช่นเดียวกับการสำรวจภาพในใจของตนเอง
หลี่ลี่ต้องการปิดบังบางอย่างไว้ ต่อหน้าหญิงสาวบริสุทธิ์ดั่งนางฟ้าเช่นหลิวเหมยเอ๋อร์ ยิ่งรู้น้อยนางก็จะยิ่งมีความสุขมากขึ้น
หลี่ลี่ถ่ายทอดวิชายามราตรีขั้นสูงให้หลิวเหมยเอ๋อร์
หลิวเหมยเอ๋อร์หลับตาเรียนรู้วิชายามราตรีอย่างตั้งใจ ส่วนหลี่ลี่ลืมตามองสีหน้าของนางอย่างพินิจ อาจเป็นเพราะนึกถึงคำว่า “ร่วมฝึก” ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์ก็แดงขึ้นทันที ยิ่งเพิ่มความน่าเสน่หา แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าของนางไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย ทำให้หลี่ลี่โล่งใจมาก
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร หลิวเหมยเอ๋อร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น หลี่ลี่ไม่ได้สำรวจความคิดของนาง แต่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองนางอย่างจริงจัง
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังและแววตาสงสัยของหลี่ลี่ ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์ก็แดงขึ้น นางกระโดดลงจากเตียงทันที พูดว่า “วิชาตัวเบานี้น่าอัศจรรย์จริงๆ ข้าต้องไปฝึกฝนสักหน่อย” แล้วก็วิ่งออกไปจากที่พัก
ขณะที่หลี่ลี่กำลังงุนงง เสียงของหลิวเหมยเอ๋อร์ก็ดังขึ้นในใจเขา”พี่ชายโง่ เหมยเอ๋อร์ไม่มีความลับใดๆ ต่อหน้าท่านอีกแล้ว”
คำว่า “ความลับ” นั้นเบามากราวกับเสียงยุง เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลี่ลี่แทบจะเห็นใบหน้าที่แดงด้วยความอายของหลิวเหมยเอ๋อร์
