เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลานเยาเยา เพิ่งโดนไปไม่กี่เพลงดาบ เขาก็โซเซล้มลงไปอยู่ที่พื้น กระอักเลือดออกมาแล้วแต่เขาก็ยังยืนขึ้นมา คิดจะใช้พลังทั้งหมดมาโจมตีครั้งสุดท้าย จะแพ้ชนะก็มาดูกันที่ครั้งนี้ที่จริงนายอำเภอตงเฉานั้นเก่งกาจมาก ทั้งยังเป็นคนที่ฮ่องเต้และเฉิงเสี้ยงให้ความสำคัญ แน่นอนว่าเขามีความสามารถเหนือผู้อื่นนอกจากโหดเหี้ยมอำมหิตและไม่ไว้หน้าใครแล้ว ศิลปะการต่อสู้ของเขาแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดานั้นเทียบได้เพียงแต่ว่าเขามาเจอหลานเยาเยา เขาจึงทำได้เพียงยอมรับความโชคร้ายนางมองความตั้งใจของนายอำเภอตงเฉาออกหลานเยาเยาพ่นลมหายใจเย็นชาในเมื่ออยากจะสู้กับนาง งั้นก็จะให้เขาได้สมหวังทั้งสองคนใส่สุดกำลัง ปะทะกันอย่างดุเดือด ในตอนที่กำลังสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร นายอำเภอตงเฉาก็ยิ้มขึ้นมาอย่างดุร้ายมืออีกข้างที่ถือมีดใหญ่ของเขา ยกขึ้นมาหมายจะลอบฆ่ามุมปากของหลานเยาเยายกขึ้น รีบเพิ่มพลังขึ้นมาอีกสองสามขั้น ซึ่งทำให้นายอำเภอตงเฉาสั่นสะเทือนเป็นอย่างมาก“ปั้ง……”ของหนักกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ทำเอาฝุ่นดินตลบฟุ้ง9
มีเสียง “พู่ว”นายอำเภอตงเฉากระอักเลือดออกมา เขากุมหน้าอกตัวเองไว้อยากจะเงยหน้าขึ้นมา แต่ก็ไม่มีแรงหลานเยาเยาเดินไปข้างหน้าเขาทีละก้าว และกดสายตาลงไปมองเขาเมื่อเห็นท่าทางโกรธแค้นของเขา นางก็ไม่ได้พูดอะไรแต่นายอำเภอตงเฉาคำรามอย่างไม่พอใจ: “เจ้าเป็นใครกันแน่?”นี่เป็นครั้งที่สา
