มแล้วที่เขาถามคำถามนี้หลานเยาเยาส่งเสียงเย็นชา ปราดตามองเขา และพูดอย่างเย็นชา:“ข้าชอบภาวนาให้ปราชาชนที่สุด”นางพูดเช่นนี้แล้ว ถ้าหากนายอำเภอตงเฉายังไม่รู้ ก็พูดได้แค่ว่าเขานั้นเป็นผู้โง่เขลาแน่นอน!ทันทีที่ได้ยินคำว่าภาวนาให้ปราชาชนเพียงไม่กี่คำนี้ ยังมีอะไรที่นายอำเภอตงเฉาไม่รู้อีกหล่ะ?เขามองหลานเยาเยาด้วยสีหน้าทั้งตกตะลึงทั้งเหลือเชื่อ และพูดอย่างขมขื่นว่า:“เจ้า……เจ้าคือเทพธิดา? เจ้าก็รู้ว่าข้านั้นเป็นคนของฮ่องเต้ แล้วทำไมถึงยังต้องลงมือสังหารด้วย?”เทพธิดาไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกับฮ่องเต้หรือ?“มีบางเรื่องที่เจ้ายังไม่เข้าใจ ไม่ได้หมายความว่าฮ่องเต้จะไม่เข้าใจ และก็ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่เข้าใจ10
อย่าดูว่าข้าเป็นคนโง่ ในตอนที่ข้าคิดหาอุบายอยู่นั้น พวกเจ้าอาจจะกำลังเป็นเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรอยู่!คนที่ไล่ฆ่าช่าจื่อ ฮ่องเต้ก็ส่งเจ้าออกมาจัดการหนิ!”นํ้าเสียงของนางไม่ใช่การสอบถาม แต่เป็นการยืนยันนี่ทำให้นายอำเภอตงเฉาตกใจ“คิด คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่เจ้าก็รู้ ข้า……”ลมหายใจสุดท้ายของนายอำเภอตงเฉายังไม่ได้สูดขึ้น ก็ต้องตายเสียแล้วหลานเยาเยายืนอยู่ข้างกายเขาสักครู่ หลังจากขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็นั่งยองๆลงมาตรวจลมหายใจเขาไม่มีลมหายใจแล้ว……แม้แต่หัวใจก็หยุดเต้นเขาตายแล้วจริงๆหลังจากรอจนกระทั่งหลานเยาเยาจากไป มือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของนายอำเภอตงเฉาก็ขยับเล็กน้อย เมื่อผ่านไปนาน เขาก็กลับมาหายใจอีกคร
