นางเพียงพูดออกมาคำเดียว ก็ถูกเย่แจ๋หยิ่งที่มีสีหน้าเฉยเมยขัดจังหวะเข้า“เข้าไปกันเถอะ!”“ได้!”หลานเยาเยาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่พักหน้าเบาๆเมื่อองครักษ์ที่เฝ้าประตูวังหลวงมองเห็นพวกเขาจึงได้เข้าไปรายงานก่อนแล้ว เดิมทียังมีขันทีท่านหนึ่งคอยนำทางให้พวกเขาหลังจากถูกเย่แจ๋หยิ่งเหลือบมองอย่างเย็นชา จึงรีบหลบสายตาจากพวกเขาทันทีระหว่างทาง พวกเขาไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยในไม่ช้าก็มาถึงห้องอักษร เย่แจ๋หยิ่งก็ได้หยุดฝีเท้าลง แล้วเดินตรงไปยังอีกทางหนึ่งตรงนั้นเป็นทางไปห้องบรรทมของไทเฮา……เพิ่งจะมาถึงห้องอักษรก่อนที่ขันทีเฝ้าประตูจะเข้าไปรายงานได้ทัน หลานเยาเยาก็ได้โบกมือให้เขาออกไปก่อนขันทีคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ภายใต้สายตาที่แหลมคมของหลานเยาเยา เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่หลังทันที จึงได้จำใจออกไปอย่างรวดเร็วหลานเยาเยาไม่ได้รีบเดินเข้าไป เป็นเพราะในตอนนี้มีเสียงสนทนาดังมาจากด้านในของห้องอักษร1473
“ราชครูใหญ่ ที่เจ้าบอกว่ามีข่าวคราวเกี่ยวกับยาฉางตานซ่อนอยู่ในทะเลทรายของแดนจี๋เป่ยถูกเผยแพร่ออกไปโดยเทพธิดาอย่างนั้นหรือแต่ ทำไมนางจงต้องทำเช่นนี้ ตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง ข้าก็ปฏิบัติอย่างสุภาพมาตลอด มีความเคารพต่อนาง มีข่าวสำคัญแบบนี้ทำไมจึงไม่มาบอกข้าก่อน”นํ้าเสียงของฮ่องเต้มีความเกรี้ยวกราดอย่างมาก เต็มไปด้วยความสับสน“ฮ่องเต้ ท่านลองคิดดู ยาฉางตานมีสรรพคุณทำให้เป็นอมตะ ใครจะไม่ต้องการมัน เทพธิดาต้องการครอบคร
