หลวงของประเทศก่วงส้า ลักษณะอย่างนั้น ให้ความรู้สึกว่าสุสานหลวงเป็นเหมือนวังสวรรค์ที่อยู่ท่ามกลางหมู่เมฆหมอกเช่นนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก!เมื่อมาถึงด้านหน้าของสุสานหลวง หลานเยาเยาได้หยุดฝีเท้าลง ที่นี่ไม่มีรอยคราบเลือดสีดำแล้วเมื่อมองไปที่ประตูสุสานหลวงที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควัน“เหอะ!”นี่เป็นการให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว!หลานเยาเยากระตุกมุมปากสีแดงชาด ยกนิ้วมือขาวผ่องขึ้นแล้วลูบผมที่ปลิวตามลมเบาๆ จากนั้นส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปปกติแล้ว ไม่ต้องพูดถึงสุสานหลวง แม้แต่หลุมฝังศพของเสนาบดีวังหลวงล้วนแล้วแต่มีคนเฝ้าสุสานอยู่ทั้งนั้น1420
แต่สุสานหลวงที่ใหญ่ขนาดนั้น กลับไม่มีคนเฝ้าสุสานเลยแม้แต่คนเดียวพูดออกไปใครจะเชื่อล่ะทันทีที่เดินเข้าไป ท่ามกลางหมอกขมุกขมัว หลานเยาเยาพบว่ามีประตูหินของห้องสุสานหลักได้ถูกเปิดออกเมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆ บนประตูหินมีคราบเลือดจำนวนมากที่เหมือนรอยฝ่ามือได้คํ้ายันเอาไว้ และคราบเลือดทั้งหมดนั้นยังไม่จับตัวเป็นก้อนมีใครบางคนกำลังลุกลน เปิดประตูหินของห้องสุสานหลักแล้วหนีเข้าไปใช่!มันคือการหนี!ในตอนแรกหมอกควันนี้ก็มีความแปลกประหลาด ผนวกกับความรู้สึกที่นางรับรู้ได้ เหมือนว่ามีสายตาจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนจับจ้องมองมาที่นางอยู่ในความมืดอย่างไรอย่างนั้นและคนที่หนีเข้าไปในห้องสุสานหลักมีความเป็นไปได้อย่างมากว่าจะเป็นเย่หลีเฉินหลานเยาเยากำลังจะเดิน
