จจุบัน……หลังจากที่เขากลับมายังเมืองหลวง หลานเยาเยาเดิมทีคิดจะกลับไปที่จวน ก็กลับถูกยู่หลิวซูเรียกไว้“คุณหนู ข้าอยากไปเยี่ยมหลินเฟยหรัน”1394
หลานเยาเยาหันหน้ามามองเขา จากนั้นก็พยักหน้า“ได้!”ในศาลต้าหลี่(ทำหน้าที่ดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับคดีอาญา)หน้าประตูเหล็กห้องขังที่ขังนักโทษหลินเฟยหรันตื่นแล้ว และยังไม่รู้เรื่องที่นางถูกวางยา นอกจากนางจะร้องไห้อย่างขมขื่น ก็เหลือแต่เพียงการหัวเราะตนเองขณะนี้นางนั่งเงียบๆอยู่ที่มุมห้อง บาดแผลบนร่างกายบางอันเป็นสะเก็ดแผลแล้วเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นที่ประตูนางก็เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อตอนที่เห็นว่าเป็นยู่หลิวซูผู้ที่อ่อนโยนดังสายนํ้าสีหน้าเศร้าสลดของนางก็ประกายออกมาแต่ว่า!พอคิดถึงว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเป็นเพียงภาพลวง นัยน์ตาก็อดไม่ได้ที่จะหม่นหมองลงไป“เจ้า……มาทำไม?”นางถาม“มาเยี่ยมเจ้า”ยู่หลิวซูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมาที่นี่ แต่เขารู้ว่าเขาอยากจะพูดขอบคุณแก่นางเพราะ1395
ในคำสารภาพที่นางวางยาพิษองค์ชายสี่ ซึ่งก็คือตอนที่อยู่ในวัดกลางป่าไผ่ นางไม่ได้เอ่ยถึงเขาไม่เช่นนั้น เขาไม่มีทางที่จะกำจัดการเป็นผู้ต้องสงสัยออกไปได้อย่างหมดจดถึงอย่างไร ในตอนนั้นเขาก็เคยปรากฏตัวที่นั่น……หลินเฟยหรันไม่ได้พูดสองมือของยู่หลิวซูจับประตูเหล็กไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าสับสน:“ขอขอบคุณเจ้า!”หลินเฟยหรันก้มหัวนํ้าตาคลอ ยังไม่พูดอะไร เพียงแต่นํ้าตาไหลเงียบๆยืน
