พูดจบหว้างฉายก็สั่งลูกน้องที่ล้อมถิงเมี่ยนไว้: “ตีมันให้ตายทั้งเป็น ตีให้จนเละ ให้บรรพบุรุษของมันจำมันไม่ได้”ตราบใดที่ถิงเมี่ยนตายทุกสิ่งทุกอย่างของเขาก็จะตกเป็นของเขาเอง“ขอรับ!”หลังจากที่ได้รับคำสั่งจากพี่ใหญ่หว้างฉาย พวกเขาก็ยกมีดยกกระบอกในมือขึ้นมา ล้อมมาทางถิงเมี่ยนถิงเมี่ยนขมวดคิ้วอีกครั้ง เตรียมพร้อมที่จะสู้กับคนพวกนั้นที่เตรียมสู้สุดชีวิตในขณะนั้นเองร่างของคนคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมากลางกลุ่มอันธพาล หมุนไปรอบกลุ่มแล้วก็แฉลบตัวออกมา“เคร้ง เคร้ง……”มีด กระบองในมือของอันธพาลก็ร่วงลงที่พื้นหว้างฉายตกใจ!ทุกคนก็ต่างตกใจ!ขณะนั้นเอง!1373
ก็เกิดทางเดินเล็กๆจากกลุ่มคนที่มุงดู และหลานเยาเยาก็เดินมาพร้อมกับรอยยิ้มอันตรายบนมุมปากจื่อซีที่อยู่ด้านหลังนางก็ปัดๆแขนตัวเอง เห็นได้ชัดมากว่าคนที่ลงมือเมื่อครู่นี้คือเขา ยู่หลิวซูที่อยู่ข้างๆเมื่อเห็นอันธพาลจำนวนมากรังแกฝ่ายที่มีน้อยกว่า นัยน์ตาประกายความรังเกียจ“เทพธิดาเสด็จ”“ถวายบังคมเทพธิดา!” ทุกๆคนทยอยกันคุกเข่าน้อมศีรษะหว้างฉายและอันธพาลของเขาก็คุกเข่าลงอย่างตื่นตระหนก น้อมหัวลงพื้นอย่างแรงดวงตาของถิงเมี่ยนก็เป็นประกายเล็กน้อยหันไปคำนับหลานเยาเยา: “คุณหนู!”ในสำนักหงอีหรือในสถานที่ที่ไม่มีคนสามารถเรียกเทพธิดาว่าเจ้าสำนัก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน พวกเขาเรียกนางว่าคุณหนู“อื้อ!”หลังจากให้คนที่มุงดูอย่◌ูทุกคนลุกขึ้น พวกเขาหว้างฉายกลับไม่กล้าลุกขึ้นคุกเ
