งอาจ! เศียรของข้าคือบัลลังก์วีไอพีสำหรับคุณชายเท่านั้น สวะอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาเสนอหน้า?
แต่เมื่อมันฉุกคิดได้ว่า… เจ้าหมอนี่ยังต้องทำหน้าที่เป็น ‘เครื่องตรวจจับสมบัติ’ ให้เจ้านาย…
คิดได้ดังนั้น เจ้าพยัคฆ์วิญญาณจึงกางกรงเล็บตะปบฉิงเฟิงขึ้นมาจากพื้น แล้ววางแหมะลงที่ไหล่หน้าของมันอย่างลวกๆ ก่อนจะทะยานพุ่งตัวบินออกจากถ้ำไปทันที
“ลูกพี่…”
เสียงลมหวีดหวิวกรีดผ่านข้างหู ร่างกายที่ถูกกรงเล็บพยัคฆ์ล็อกไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก ให้ความรู้สึกเหมือนพร้อมจะถูกเหวี่ยงทิ้งลงทะเลได้ทุกเมื่อ ทำเอาฉิงเฟิงหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขาได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือไปทางจางอวิ๋นอย่างน่าเวทนา
จางอวิ๋นเห็นสภาพทุลักทุเลนั้นแล้วจึงส่ายหน้าเบาๆ พลางสั่งเจ้าพยัคฆ์วิญญาณ
“อย่าจับเขาไว้ท่าพิสดารแบบนั้น มันบังวิสัยทัศน์ ให้เขานั่งดีๆ บนไหล่เจ้า”
เจ้าพยัคฆ์วิญญาณแม้จะขัดใจเล็กน้อย แต่คำสั่งเจ้านายถือเป็นประกาศิต มันจึงยอมคลายกรงเล็บปล่อยฉิงเฟิงให้นั่งดีๆ บนไหล่แต่โดยดี
“ขอบคุณขอรับลูกพี่! ขอบคุณสวรรค์!”
พอนั่งได้มั่นคงบนไหล่เสือ ฉิงเฟิงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ส่งสายตาซาบซึ้งปานจะกราบกรานไปให้จางอวิ๋น
จางอวิ๋นส่งพลังปราณ
