ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะ… การออกแบบของขวานเล่มนี้ มันถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อการ ‘ลอบกัด’ โดยเฉพาะ!
วินาทีแรกยังเป็นเพียงจี้ห้อยคอเล็กจิ๋วไร้พิษสง ทว่าวินาทีถัดมากลับขยายใหญ่กลายเป็นขวานยักษ์ร้อยเมตรผ่าเวหา…
ภาพการสังหารที่พลิกผันในพริบตาเช่นนั้น… เพียงแค่จินตนาการก็งดงามเกินบรรยาย
จางอวิ๋นระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
ก่อนจะก้มหน้าก้มตาตรวจนับของสงครามที่เหลือต่อไปด้วยความเบิกบานใจ
…
ในขณะที่จางอวิ๋นกำลังเพลิดเพลินอยู่กับกองสมบัติ
ณ โถงวิญญาณอันมืดมิดและปกคลุมด้วยไอเย็นยะเยือกแห่งหนึ่งในแดนใต้
แก๊ก!
เสียงวัตถุแตกหักดังก้องสะท้อนท่ามกลางความเงียบงัน
บนแท่นบูชาศักดิ์สิทธิ์ที่มีป้ายหยกเหลืออยู่เพียงสองชิ้น จู่ๆ ป้ายชิ้นหนึ่งก็เกิดรอยร้าวลามไปทั่วผิวหน้า ก่อนจะระเบิดเสียงดังสนั่น โพละ! กลายเป็นเศษผุยผงร่วงกราวลงสู่พื้น
เงาร่างทมึนที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางโถงวิญญาณพลันลืมตาโพลง จ้องมองเศษซากป้ายหยกนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าเนิ่นนาน
“ไอ้พวกสวะไร้ประโยชน์!”
เสียงสบถเย็นเยียบดังลอดไรฟัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านก่อนร่างนั้นจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
วูบ——!!
ทันทีที่ขยับกาย ไอมารทมิฬก็พวยพุ่งตลบอบอวลไปทั่วโถงวิญญาณราวกับพายุคลั่
