อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะทอประกายเจิดจ้าเมื่อเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่
“อาจารย์… หรือว่าพวกเรา…”
จางอวิ๋นระบายยิ้มบางเบาที่มุมปาก ทว่าแววตากลับฉายแววมุ่งมั่น
“ไปกันเถอะ ตามอาจารย์ไปทวงความยุติธรรมที่… เกาะเชียนไห่!”
“เจ้าค่ะ!!”
อวี๋สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้าหงึกหงักอย่างแรง ความตื่นเต้นดีใจเอ่อล้นจนปิดไม่มิด
จางอวิ๋นปรายตามองเจ้าพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนที่กำลังนอนหมอบอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างๆ ก่อนจะส่งเท้าไปสะกิดมันเบาๆ
เจ้าเสือสะดุ้งโหยง รีบดีดตัวลุกขึ้นยืนตัวตรงแหน่วทันทีราวกับทหารเจอครูฝึก
จางอวิ๋น อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ และเถากู่หลานที่อุ้มเจ้าหนูอู๋ไห่ไห่ ต่างพากันกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังอันกว้างขวางของมัน
ทว่า… ในจังหวะที่ฉิงเฟิงกำลังจะขยับตัว…
“ลูกพี่ อย่ามัดข้าเลยนะขอรับ! รอบนี้ข้าสาบานว่าจะตั้งใจทำงานเป็นเรดาร์ตรวจจับให้สุดความสามารถ!!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตากดดันจากจางอวิ๋น ฉิงเฟิงก็รีบออกตัวเสนอหน้า ปีนป่ายขึ้นไปหมายจะเกาะบนหัวเสือเพื่อแสดงความกระตือรือร้น
ฮึ่ม!
เจ้าพยัคฆ์วิญญาณสะบัดหัวอย่างแรง เหวี่ยงร่างของฉิงเฟิงร่วงลงไปกองกับพื้นดังตุ้บ! พร้อมกับส่งเสียงคำรามฮึดฮัดในลำคออย่างไม่พอใจ
บั
