แถมยังมีพรสวรรค์ ‘ดูดซับปราณโอสถ’ นั่นอีก... ยามปรุงโอสถ ร่างกายจะดูดกลืนพลังงานส่วนหนึ่งกลับมาหล่อเลี้ยงตนเองโดยอัตโนมัติ…
นี่มัน…
ยิ่งปรุงยา ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นมิใช่หรือ!?
จางอวิ๋นส่งกระแสเสียงถามด้วยความสนใจ “เจ้าบอกว่าคนผู้นี้คือปรมาจารย์โอสถกระนั้นรึ?”
“ขอรับคุณชาย!”
ผู้อาวุโสหกแห่งเกาะเชียนไห่ตอบกลับทันควัน “โจวข่านผู้นี้เคยปรุงโอสถระดับสูงออกมาได้หลายเม็ด ถึงขนาดท่านเจ้าเกาะต้องไปเชิญตัวมาด้วยตนเองเลยขอรับ”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วเล็กน้อย
ดูท่าเจ้าหมอนี่จะเป็นประเภท ‘คมในฝัก’ สินะ แต่ก็นับว่าฉลาดเฉลียวที่รู้จักซ่อนประกาย
“เรียนคุณชาย เจ้าโจวข่านผู้นี้ไม่นิยมการบำเพ็ญเพียร จิตใจจดจ่ออยู่แต่กับการปรุงยา อีกทั้งยังเป็นคนรักตัวกลัวตายขึ้นสมอง อยากได้สมุนไพรวิญญาณแต่ไม่กล้าเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายหาเอง ต้องคอยไหว้วานผู้อื่นตลอดขอรับ”
เมื่อเห็นว่าจางอวิ๋นดูจะให้ความสนใจในตัวโจวข่านเป็นพิเศษ ผู้อาวุโสหกจึงรีบรายงานต่อเพื่อเอาความดีความชอบ “ทุกครั้งที่พวกข้าเหล่าผู้อาวุโสกลับมาจากการทำภารกิจภายนอก หากโชคร้ายเจอเจ้านี่ดักทางได้ ก็จะถูกตามตื๊อขอแบ่งปันสมุนไพรไม่หยุดหย่อน ที่น่าโมโหที่สุดคือ… มันหน้าด้านไม่เคย
