นางนั่งรถม้าออกมาไม่ใช่หรือ? ม้ามาจากไหน?เห็นเพียงหลานเยาเยาเอานิ้วชี้งอเข้าไปในปาก“วี๊ด……”เสียงผิวปากดังขึ้นเสียงหนึ่ง“ตักตักตัก…….”เสียงกีบม้าที่วิ่งอย่างรวดเร็วใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หลานเยาเยายกม่านผืนใหญ่ขึ้นพูดเบาๆเสียงหนึ่ง “เจอกันที่ตำหนักองค์ชายสี่” จากนั้น ก็เหาะขึ้นไปบนหลังสวนหยู่ที่ได้มาถึงข้างรถม้า“ย๊ะ……”เงาสีแดง ม้าที่สง่างามตัวหนึ่ง ม้าควบอย่างรวดเร็ว วิ่งออกไปไกลหลานจิ่นเอ๋อที่ยังคงคุกเข่าอยู่ที่พื้นในรถม้า สีหน้าที่ไม่ได้ทีท่ากระวนกระวายตั้งนานแล้ว แต่กลับมีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายแฝงไว้จากนั้นนางก็เอาสิ่งของอย่างหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อกว้างๆ มองดูของสิ่งนั้นดวงตาของหลานจิ่นเอ๋อก็ยิ่งมีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายมากขึ้น“ของนี้ไร้สีไร้รสชาติ ดูซิว่าเจ้าจะอวดดีได้ถึงเมื่อไหร่?”หลังจากที่พูดด้วยเสียงทุ้ม หลานจิ่นเอ๋อก็เพ่งมองคนขับรถม้าผ่านม่านผืนใหญ่“ยังไม่เพิ่มความเร็วอีก?”“ขอรับ คุณหนู!”1289
…….หลานเยาเยาขี่ม้าอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงตำหนักขององค์ชายสี่ ไม่ได้พักผ่อนสักน้อย ก็เอ่ยขึ้นว่าจะทำการรักษาให้องค์ชายสี่ทันทีในห้องขององค์ชายสี่ มีเพียงหลานเยาเยาผู้เดียว และประตูหน้าต่างก็ล้วนปิดสนิทเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดประตูห้องก็เปิดออก เย่หลีเฉินและทหารของตำหนักสองสามคนรออยู่ด้านนอกแน่นอน!หลานจิ่นเอ๋อก็ถึงแล้วในช่วงเวลาที่เห็นเทพธิดาเปิดประตู จิตใจของนางก็สั่นไหวอย่างรุนแรง“เทพธิดา
