องหลานจิ่นเอ๋อเขม็ง1291
เมื่อเขาเห็นหลานจิ่นเอ๋อ ก็คิดถึงเรื่องงานวัดคืนวันนั้นทันทีที่ลึกในป่าไผ่ ยาวคํ่าคืนที่หนาวเย็นเล็กน้อยมองเห็นร่างที่อรชรอ้อนแอ้น ใบหน้าที่งดงามละเอียดอ่อนไม่เชยของหลานจิ่นเอ๋อเขาก็ตามเข้าไป คิดอยากจะเข้าไปจูบอย่างเร่าร้อนกับพราชายาองค์ชายสี่ของตัวเองที่กำลังจะแต่งงานกันใครจะรู้ว่าหลานจิ่นเอ๋อไม่เพียงแค่ไม่ยอมทำตาม กลับยังหลบเลี่ยงเขาอย่างใจดำเวลานั้นได้กระตุ้นอารมณ์ความปรารถนาให้เขาอยากบังคับฝืนใจนางขึ้นมาแต่เมื่อลงลงมือกับนาง ก็ได้พบว่าหลานจิ่นเอ๋อเหมือนได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนผละออกจากอ้อมอกของเขาในทันที ยังทำให้เขาขยับตัวไม่ได้โดยไม่รู้ตัวเขาทำได้เพียงจ้องมองอยู่อย่างเดียว ใบหน้าของหลานจิ่นเอ๋อเต็มไปด้วยสีหน้าโกรธแค้น ถ่มนํ้าลายไปทางเขา หัวเราเยาะเย้ยเหยียดหยามดูหมิ่นเขา ทั้งยังกรอกยาพิษให้เขาด้วยสุดท้ายความชั่วร้ายในแววตา จนกระทั่งถึงวันนี้เขาได้คิดถึงก็ขนลุกไปทั้งตัวเขาอยากให้หลานจิ่นเอ๋อไสหัวออกไป ห่างจากเขาไปไกลๆแต่เขายิ่งอยากให้เย่หลีเฉินรีบจับหลานจิ่นเอ๋อไว้ รับโทษโบยอย่างหนัก บดศพเป็นหมื่นชิ้น แม้กระทั่งลอกหนังดึงเส้นเอ็นออกมาก็ล้วนได้ทั้งสิ้นเพียงแค่ไม่ต้องปรากฏตัวต่อหน้าเขาก็จะดีๆทำอะไรไม่ได้……เขาพูดไม่ได้ มือเท้าก็ขยับไม่ได้1292
อีกทั้ง จากนิสัยของเย่หลีเฉินที่รู้จักแต่เพียงการกินเที่ยวดื่มรื่นเริง เดิมทีไม่สามารถมองความหมายในสายตาของเขาออกได้หล
