อย่างเก้ๆกังๆ“……”ทางด้านหลานเยาเยานี้พวกเขาขี่ม้าเดินไปเคียงข้างกัน ไม่เร็ว ขอบฟ้าด้านหน้า เป็นพระอาทิตย์สีแดงทอแสงสีแดงเลือด ราวกับว่าพวกเขากำลังจะมุ่งไปทางด้านนั้น1262
หลานเยาเยาออกแรงหยิกแขนของตัวเองซื้ด เจ็บ……จากนั้นก็หยิกที่หน้าแข้งของตัวเองแรงๆอีกครั้งโอ้ย เจ็บจัง!ดูแล้วไม่ใช้กำลังฝันไป!เย่แจ๋หยิ่งมองสีหน้าและการกระทำของนางไว้ในสายตา ดวงตาฉายแววของรอยยิ้ม“เยาเยา หยิกตัวเองสนุกมากหรือ?”“ท่านดูออกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเป็นข้า?” หลานเยาเยาดึงผ้าสีดำลง แล้วก็โบก ผ้าสีดำก็โบกพลิ้วไปตามลมท่าทางผ่าเผย ยังไม่ต้องถูกคนตำหนิว่าทิ้งขยะไม่เป็นที่ด้วยเพียงแต่ โดนคนมองทะลุถึงความคิดภายในใจออกไม่สำคัญ ที่สำคัญก็คือ มองทะลุแล้วยังพูดออกมาอีก แบบนี้ก็อายสิ“ข้ารู้มาตลอดว่าเป็นเจ้า” จะต้องดูที่ไหนกัน?“……”เอ่อ……นางไม่สามารถโต้กลับได้ด้วยเหตุนี้!1263
นางหันศีรษะกลับไปสายตาผสานเข้าด้วยกันกับเย่แจ๋หยิ่ง กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง:“พวกเรายังอยู่ด้วยกันในวังหิมะใช่หรือไม่”เมื่อสักครู่เห็นลูกบอลนํ้าแข็งที่โปร่งใสในมือของเย่แจ๋หยิ่งหมุนด้วยความเร็ว แล้วยังเห็นขนตาของเขาปกคลุมไปด้วยเม็ดนํ้าแข็งเล็กละเอียดอีก ทันใดนั้นทำให้เขาคิดถึงทางเชื่อมนอกวังหิมะ ก็เคยปรากฏเหตุการณ์เช่นนี้นางเริ่มสงสัยอย่างหนักพวกเขาไม่ได้หนีออกมาตั้งแต่แรก พวกเขายังคงอยู่ในวังหิมะและโลกตอนนี้ ก็เป็นเพียงภาพลวงตาในสมองของพวกเขาเท่านั้นดังน
