มโกรธเคืองก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่สับสน……ทำไม?ทั้งๆที่กำลังภายในของเขาหายไปแล้วครึ่งหนึ่ง เขาสามารถเอาชนะเขาได้แล้วแต่ว่า ในความจริงล่ะ?เขากลับยิ่งแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนแล้ว แม้แต่กำลังภายในที่ฝึกฝนก็ล้วนคงไว้ซึ่งแปลกประหลาดจนทำให้คนหวาดผวาได้ด้านล่างภูเขาบรรดาผู้คนเงยหน้าขึ้นมอง สวนหยู่ตัวหนึ่ง เล่หกตัวหนึ่ง ค่อยๆหายไปจากสายตาของพวกเขาตาแก่ที่ยังถือกลไกที่ทำไว้อันหนึ่ง เหลือบมองไปทางที่พวกเขาหายไปแวบหนึ่ง ยกกลไกในมือขึ้นกล่าว“ควรกลับไปที่ไหนก็กลับไปที่นั่น ไม่อยากกลับไปก็มาทำอันนี้กับข้า”เมื่อสิ้นสุดเสียงของเขา บรรดาผู้คนก็แสดงสีหน้าที่หวาดผวา แล้ววิ่งหนีไปทั่วทุกทางในทันทีนี่คือการช่วยทำที่ไหนกัน?1261
เห็นได้ชัดว่ามาเป็นเป้าที่มีชีวิตเวลานี้ไม่วิ่งจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่?“…….”วิ่งอะไร?ก็แค่ศึกษากลไกนิดหน่อยไม่ใช่หรือ?ไม่ได้เจอผีสักหน่อย!ในขณะที่ตาแก่รู้สึกว่าไม่มีคนที่สามารถเข้าใจเขาได้พอดี ระหว่างนั้นเขาก็เห็นว่ามีคนเดินมาทางเขาเขาดีใจจนรีบเอียงหน้าไปมองเป็นโม่เหลียงเฉินที่อุ้มฮัวหยู่อันที่สลบไม่ได้สติเดินมาทางเขาแล้ว เขามองคนที่อยู่ในอ้อมแขนเขาแวบหนึ่ง พูดด้วยความจำใจยอมรับ“พาคนเจ็บมาก็ล้วนต้องศึกษาค้นคว้ากลไกกับข้า เห็นได้ว่าเจ้าเป็นที่มีพรสวรรค์สามารถสร้างได้ผู้หนึ่ง มามามา เจ้าเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนี้ก็ได้แล้ว”“……อันนั้น คุณปู่ คือข้าอยากขอยืมรถม้าของท่านหน่อย” โม่เหลียงเฉินพูด
