เพียงแค่ คนของข้าเจ้าแตะต้องไม่ได้”พูดจบสีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งก็เย็นชา ลมหนาวพัดมาเป็นระลอก แขนเสื้อโบกพลิ้วไปตามลม1259
และบอลนํ้าแข็งในมือก็เปลี่ยนเป็นมีดนํ้าแข็งเย็นๆนับไม่ถ้วนในพริบตา พุ่งแทงไปทั่วทุกทิศทาง“อ้า……”“อ้า……”“……”จากเสียงร้องแต่ละเสียงที่ดังขึ้นอย่างน่าเวทนา คนที่โดนมีดนํ้าแข็งแทนล้วนเป็นนักฆ่าศพแห้งของยิงจวนทั้งสิ้น แม้แต่ยายเมิ่งก็ไม่ได้รับการยกเว้นคนที่โดนมีดนํ้าแข็งทิ่มแทง แม้ว่าจะไม่ได้แทงถูกตำแหน่งสำคัญ ความเย็นแข็งเริ่มจากบาดแผลบนร่างกายของพวกเขา แผ่กระจายไปทั่วร่างสุดท้ายจะกลายเป็นคนนํ้าแข็งผู้หนึ่ง แค่สัมผัสเบาๆ ร่างกายก็จะแตกสลายกลายเป็นนํ้าแข็งก้อนเล็กๆละเอียดบรรดาผู้คนล้วนหวาดกลัวจนหน้าถอดสี!แม้แต่หลานเยาเยาและหานแสก็ไม่ต่างกันเป็นเวลานานที่พวกเขาดึงสติกลับมาไม่ได้ จนลูกบอลในมือของเย่แจ๋หยิ่งหายไปหลานเยาเยาถึงเพิ่งรู้ว่าที่แขนแน่น มือใหญ่เรียวยาวข้างหนึ่งจับที่ข้อมือนางไว้จากนั้นก็พานางเหาะจากไปหลังจากที่คนอื่นดึงสติกลับมาได้ ก็รีบจากไปอย่างรวดเร็วป่าไม้ที่ว่างเปล่า เหลือเพียงหานแสผู้เดียว ยกมือที่ถูกไอความหนาวเหน็บโจมตีโดน เส้นผมสีขาวที่ได้แข็งตัวเป็นเม็ดนํ้าแข็งมากมายแล้ว1260
“นี่คืออะไรกันแน่?”หานแสคำรามออกมาด้วยความเดือดดาลเสียงหนึ่งจากนั้นก็กำหมัดแน่น นั่งลงบนพื้นด้วยความหมดแรงในสีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความโกรธเคืองเป็นที่สุด ในความเศร้าโศกและควา
