ม่เหลียงเฉินผู้นี้ กล้าหาญยิ่งนักไม่คิดเลยว่าจะกล้าเรียกข้าว่าคุณหนู……หลานเยาเยายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ นำผ้าสีดำผืนหนึ่งมาปกปิดใบหน้า จากนั้นก็ขยิบตาให้กับคนอื่นเมื่อครู่นี้พวกเขาเกือบจะคลาดกันกับโม่เหลียงเฉินเพียงนิดเดียว โม่เหลียงเฉินได้กลายเป็นวีรบุรุษผู้ช่วยหญิงงามไปก่อนแล้วหนึ่งก้าวไม่อาจจะเป็นหญิงงามช่วยหญิงงามได้ ดังนั้นหลานเยาเยาจึงอยากจะเห็นว่าโม่เหลียงเฉินจะจบเรื่องนี้อย่างไรในที่สุด !วรยุทธ์ของโม่เหลียงเฉินไม่ได้สูงสักเท่าใด หากยิงจวนยายเมิ่งทั้งสองคนนี้ร่วมมือกันขึ้นมา เดาว่าเขาก็ไม่อาจแน่นอนได้ใครจะไปคิด ว่าเขาจะเรียกพวกเขาออกมาโดยตรงอย่างดุดันเมื่อมองดูเขาที่กำลังบีบคั้นภาพลักษณ์ของตนเองอย่างหนัก และมองไปทางนางดูเหมือนว่าเขาจะปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนกับเป็นคนของเขายกเว้นว่าเขาจะมีอารมณ์ที่แกร่งเพียงพอ และไม่มีความหมายของการวิงวอน1245
หลานเยาเยาล้วนแต่รู้สึกอายที่ทำให้เขาดูแย่พวกเขามาถึงข้างกายของโม่เหลียงเฉิน แต่ละคนต่างมองไปที่เขา“…โธ่ ทำไมจึงมีคนน้อยนัก คนอื่นล่ะ”โม่เหลียงเฉินยังคงหนักแน่นเขาจำตอนที่ได้รับข่าวสารได้ เทพธิดาได้ส่งกองทหารจำนวนเท่ากันออกไปยังสถานที่สามแห่ง ทำไมตอนนี้รวมกับเทพธิดาแล้วจึงกลายเป็นห้าคน ที่เหลือลดลงแล้วหรือจื่อซีเหลือบมองดูเขา คล้ายต้องการจะบอกกับเขา ใกล้เคียงกันก็ได้แล้ว คุณหนูบอบบางมาก สามารถให้เจ้าใช้สอยได้สักครั้งก็ไม่เลวแล้วหลานเยาเยาวา
