เป็นเพราะนางคาดหวังว่าราชครูเทียนเวิงจะไม่ลงมือ แม้ว่าจะมีความคิดฆ่านางในตอนนี้ เขาก็ไม่มีทางจะทำอันที่จริงแล้ว!เมื่อเทียบยาฉางตานกับชีวิตของนางแล้ว ยาฉางตานมีความสำคัญกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่าเป็นอย่างที่คิดไว้ แววตาที่มีความแค้นของราชครูเทียนเวิงปรากฏขึ้นอย่างสั้นๆเพียงชั่วพริบตา ก็กลับมาอยู่ในท่าทางที่นิ่งลึก ราวกับว่าไม่เคยมีเจตนาความแค้นปรากฏมาก่อน“หากราชครูใหญ่ต้องการรู้ที่ซ่อนของยาฉางตาน รอหลังจากสองสามวันนี้ หวังว่าราชครูใหญ่คงจะได้คำตอบจากโยนหินถามทางที่มากมาย”หลานเยาเยาพลางพูดไป พลางเดินไป และยังมองไปยังมุมหนึ่งในระยะไกลอย่างสบายๆ พร้อมกับรอยยิ้มจางๆบนปากของเขาจนกระทั่งขึ้นรถม้า จากนั้นรถม้าก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกช้าๆหลานเยาเยายังคงเห็นกำปั้นที่กำแน่นของราชครูเทียนเวิงเหอะ!ประมาณว่าไม่มีคนมากวนประสาทเขาแบบนี้มานานแล้ว !เมื่อได้เห็นท่าทางที่อดทนของเขาก็ยังรู้สึกโล่งใจหลังจากพ้นสายตาของราชครูเทียนเวิง จื่อซีก็ยิ่งเร่งความเร็วของรถม้าขึ้นอย่างมาก และสวนหยู่ก็วิ่งไปอย่างรวดเร็ว1233
เมื่อกลับถึงตำหนักเทพธิดาหลานเยาเยาลงจากรถม้าทันที รีบเข้าไปในห้องบรรทมของตนเอง เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าผู้ชายสีแดงเข้มปนดำ มัดผมอย่างเรียบง่ายแบบผู้ชาย จากนั้นก็ออกมาทางหน้าต่างด้านหลังมายังกระท่อมไม้ที่ถูกทิ้งร้างมานานหลังหนึ่งก็ได้เห็นสวนหยู่ที่กำลังยืนอยู่ในกระท่อมไม้อย่างเป็นระเบียบ มันสะบัดหางใส่นา
