นางเดินเข้าไป อย่างไม่สุภาพ เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเช่นนี้ ก็ถือว่าได้ทักทายแล้ว!“เทพธิดา เร็วเข้ารีบมา ฝีมือการเดินหมากรุกของราชครูใหญ่ยอดเยี่ยมนัก ข้าไม่อาจเอาชนะเขาได้”ฮ่องเต้กวักมือเรียกหลานเยาเยาอย่างคุ้นเคยหลานเยาเยาเดินเข้าไปในศาลาด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ มองตรงไปยังโต๊ะนั่งลงบนม้าหินที่ว่างอย่างเป็นธรรมชาตินางปฏิบัติตัวแบบนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นการไม่เคารพฮ่องเต้และไทเฮาอย่างมาก หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงถูกลากตัวออกไปรับโทษนานแล้วแต่สำหรับเทพธิดา กลับไม่มีใครพูดอะไรสักคำ“ราชครูใหญ่เก่งกาจจริงๆ!”เดิมแล้วมันก็เป็นคำชม แต่กลับมีการเล่นสำนวน จนทำให้ราชครูเทียนเวิงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองนาง……หลานเยาเยาไม่ได้สนใจ ได้แต่ยิ้มและมองไปยังนางตอนนี้!ราชครูเทียนเวิงผู้มีผมสีขาวแกมเทา หัวเราะเบาๆ ลงตัวหมากสีดำไปตัวหนึ่งฮ่องเต้ก็ต้องแพ้แน่นอน1218
กษัตริย์ผู้สง่างามของประเทศ ไม่เคยเล่นหมากชนะราชครูใหญ่เลย ฮ่องเต้จึงรู้สึกเขินอายเล็กน้อยหากเป็นในอดีตยังดีทุกครั้งที่เล่นหมากแพ้ ราชครูใหญ่จะมอบยาวิเศษที่มีบทบาทอายุยืนนานให้กับเขา ดังนั้นเขาจึงยินดีที่จะแพ้แต่วันนี้ไม่เหมือนกันต่อหน้าเทพธิดา ฮ่องเต้ยังจะต้องรักษาหน้าไว้อย่างไรก็ตาม ราชครูใหญ่ไม่ได้เห็นแก่หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย ทำให้เขาผู้สง่างามของประเทศไม่อาจจะแบกหน้าเอาไว้ได้แต่!คำพูดต่อมาของราชครูใหญ่เรื่องที่ทำให้จักรพรรดิไม่สามารถรักษาหน้าไว้ได
