1
แต่ สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือคำสลักบนกำแพงนํ้าแข็งในวังหิมะ”พูดถึงตรงนี้หลานเยาเยาเจตนาที่จะหยุดนิ่งลง คล้ายกับว่าจะมีอะไรที่ไม่สามารถพูดได้ไทเฮาจึงถามด้วยความกระตือรือร้น“เขียนว่าอะไรหรือ”ฮ่องเต้ก็เริ่มจะอดไม่ไหว จึงกล่าวขึ้นทันที“มันเขียนเกี่ยวกับเรื่องยาวิเศษใช่หรือไม่แต่ราชครูเทียนเวิงกลับข่มอารมณ์ตนเองไว้อย่างมาก เขาเพียงแต่มองหลานเยาเยาอย่างนิ่งขรึม คล้ายกับว่าไม่พึงพอใจหลานเยาเยาค่อยๆ หยิบถ้วยนํ้าชาขึ้นมา จิบให้พอชุ่มคอ จากนั้นจึงได้พูดต่อ“เป็นบันทึกเกี่ยวยาวิเศษจริง ๆ ยาวิเศษนั้นไม่ได้ถูกเรียกว่ายาอมตะ แต่ถูกเรียกว่ายาฉางตาน”เมื่อคำสามคำว่า ยาฉางตานดังขึ้นสีหน้าที่นิ่งขรึมของราชครูเทียนเวิง ก็เปลี่ยนไปในทันทีเห็นได้ชัดว่า เขาก็รู้จักยาฉางตานเช่นกันฮ่องเต้และไทเฮาไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร เพียงแต่ต้องการให้นางพูดต่อไปเรียกว่าอะไรก็ไม่สำคัญสิ่งสำคัญที่สุดคือยาวิเศษที่ทำให้คนเป็นอมตะอยู่ที่ไหน1222
ครั้งนี้ราชครูใหญ่ก็ได้พูดขึ้นแล้ว“หากข้าจำไม่ผิด ยาฉางตานที่เทพธิดาพูดถึง ก็คือยาวิเศษในตำนานข้าเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างเล็กน้อย เทพธิดาบอกมาเถอะ บนกำแพงนํ้าแข็งนั่นบันทึกถึงยาฉางตานอย่างไร ช่วยให้ข้าได้เข้าใจบ้าง”“พูดได้ดี!”เมื่อเห็นสายตาที่ผิดปกติของราชครูเทียนเวิง ก็ยิ่งรู้ได้ทันทีว่าเขาติดกับแล้วดังนั้น!นางจึงได้เผยอริมฝีปากอีกครั้ง“บนกำแพงนํ้าแข็งสลักถึงความเป็นมาของยาฉางตาน ณ
