ไป!เกรงว่ายาวิเศษพวกนั้นที่เขากินเข้าไป ล้วนแต่เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้กิน จึงได้นำมาให้เขา!ตอนนี้พวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข1220
ราชครูใหญ่พูดคุยและหันศีรษะมา หันไปมองเทพธิดา พูดอย่างแฝงนัยยะว่า“ข้าได้ยินมาว่าเทพธิดาได้ให้ส้าวชิงจากศาลต้าหลี่มาถวายรายงานฮ่องเต้ โดยบอกว่ามีเรื่องเกี่ยวกับยาวิเศษจะสนทนากับฮ่องเต้หรือไม่รู้ว่ายาวิเศษที่เทพธิดาพูดถึงนั้นเป็นยาวิเศษชนิดใด คงจะไม่ใช่ยาธรรมดาสามัญที่เลอะเทอะหรอกนะ!”เมื่อพูดถึงตรงนี้สัมผัสที่ดูลึกซึ้งก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของราชครูเทียนเวิงฮ่องเต้และไทเฮามองไปทางนางทันที ไทเฮาจึงถามขึ้นด้วยความสนใจ“ยาวิเศษหรือ คงไม่ใช่เทพธิดาไปพบเข้าตอนที่หายตัวไป พบกับยาอมตะในตำนานใช่หรือไม่ข้าเคยได้ยินมา เกี่ยวกับตำนานของยาอมตะ เพียงมีเทพธิดาที่ถูกกำหนดไว้ จึงจะสามารถค้นหามันจนพบได้!”“มีเรื่องวิเศษแบบนี้ด้วยหรือ ข้าอยากจะลองฟังสักหน่อย เทพธิดาได้บังเอิญไปพบเข้าจริงหรือไม่ ไม่ทราบว่าเทพธิดาจะสะดวกเล่าให้ทุกคนฟังหรือไม่”พวกเขาประสานกันเป็นเสียงเดียวแม้ว่ามันจะไม่ใช่การสมคบคิดที่ดีสักเท่าไร แต่พวกเขาก็มีวัตถุประสงค์เดียวกันดังนั้นพูดอะไรออกมา ก็เหมือนกับจะร่วมมือกันโดยธรรมชาติ“จะว่าพบโดยบังเอิญก็ไม่น่าจะได้ แต่แท้จริงแล้วมีถํ้าอยู่ใต้ต้นบุพเพที่วัด ข้าและอ๋องเย่เคยตกเข้าไปพบกับวังหิมะหลังหนึ่งด้านในมีสมบัติมากมายนับไม่ถ้วน ดูเหมือนจะเป็นขุมทรัพย์ขนาดใหญ่122
