เช่นกัน”อยู่ที่นี่ พวกเขาก็ไม่อาจจะวางใจได้ ไม่ว่าจะหาพบหรือไม่ พวกเขาก็ต้องการจะไปหลานเยาเยามองพวกเขาด้วยความปลาบปลื้มเห็นได้ชัดว่าอาการบาดเจ็บยังไม่หายดี สีหน้าก็ยังซีดเซียวมาก……ช่างเถอะ!1212
พวกเขามีมือมีเท้า อยากจะไปก็ไปเถอะ! อย่างไรก็ตามก็ยากที่จะขัดขวาง นางก็ไม่สามารถที่จะไปมัดพวกเขาได้มิใช่หรือดังนั้น หลานเยาเยาจึงมองไปยังจื่อเฟิงที่อยู่ด้านข้าง และสั่งการ“ไปแจ้งกับบอกเขา แบ่งทหารออกเป็นสามเส้นทาง จำเป็นจะต้องตามหาฮัวหยู่อันให้พบ”คำว่าพวกเขาในที่นี้หมายถึงคนของสำนักหงอี จื่อเฟิงเข้าใจได้โดยทันที เขาจึงรีบประสานมือรับคำสั่ง“ขอรับ คุณหนู”สถานการณ์เร่งด่วนหลังจากนางออกคำสั่งไป อาฝูและโม่ซางก็ติดตามจื่อเฟิงออกไปเมื่อมองไปยังห้องรับแขกที่ใหญ่โต กลายเป็นความว่างเปล่าในทันที หลานเยาเยาถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินออกไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลานเยาเยาก็แต่งเนื้อแต่งตัว เขียนคิ้วอยู่หน้ากระจก เปลี่ยนเสื้อผ้า รับประทานอาหารเช้าเล็กน้อยแล้วจึงออกไปตาแก่ซึ่งเป็นพ่อบ้าน ได้เตรียมรถม้าไว้เรียบร้อยแล้วอย่างไรก็ตามเมื่อนางเดินมาถึงประตูใหญ่ นอกจากได้เห็นรถม้าแล้ว ยังได้เห็นเงาร่างหนึ่งที่ไม่ได้พบเจอมานานเอ่อ……1213
เป็นม้าตัวหนึ่งสัตว์ที่ใช้ขี่สุดรักของนาง——สวนหยู่!เด็กดี ไม่ได้ตามเล่หกของเย่แจ๋หยิ่งไปแล้วหรือยังรู้จักที่จะกลับมาอีกหรือเพียงแค่เห็นสวนหยู่ยืนอยู่ด้านหน้าของรถม้าสีแดง เงยหัวม้าที่ยาวๆ มอง
