ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัยเขาจำเป็นต้องออกไปจากที่นี่ หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขามีเพียงสิบหัวไม่สามารถจะรับมือได้“นี่ หวังว่าท่านจะทำตามคำพูด”หลานจิ่นเอ๋อหยิบถุงที่หนักอึ้งถุงหนึ่งออกมา เงินที่โป่งออกมา โยนมันออกไปในมือของหมอดู“นี่คือเงินครึ่งสุดท้าย ท่านลองนับดู”หมอดูใช้มือชั่งนํ้าหนักถุง พยักหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างมาก “การปฏิบัติตัวของคุณหนูสาม ข้านั้นวางใจ ไม่ต้องนับแล้ว จากนี้ไม่ต้องพบกันแล้ว”หมอดูรับถุงเงินมา จากนั้นลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเปิดประตู หลังจากออกจากประตูไป ก็กลับไปทำเหมือนเป็น หมอดูผู้ซื่อตรงอีกครั้งหลานจิ่นเอ๋อที่ยังอยู่ในโรงนํ้าชา มองไปยังประตูที่ปิดแน่นของโรงนํ้าชา อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงไม่พอใจที่เย็นชาออกมา แววตาก็เปล่งประกายของความแค้นเพียงแค่หายไปไม่ได้ตายอย่างนั้นหรือมีเพียงคนตายเท่านั้นที่สามารถเก็บความลับไว้ได้ตลอดไปหลังจากหมอดู จากไปไม่นานหลานจิ่นเอ๋อก็ตามออกไป แต่พวกเขาจากออกไปในทิศทางเดียวกัน1194
เมื่อเห็นหลังของหลานจิ่นเอ๋อที่กำลังรีบออกไป หลานเยาเยาก็นั่งอยู่บนหลังคาของโรงนํ้าชาคิดอย่างรอบคอบหน่อยจะเป็นอย่างไรนางได้ยินทั้งหมดแล้ว!“จุ๊ จุ๊” สองคำ จากนั้นก็หายไปจากบนหลังคา……กลางคืน ดึกมาก!แสงจันทร์อันเยือกเย็นและเลือนราง หมู่เมฆที่ลอยผ่านไป ต้นกกประดับแต่งสวยงามลอยอยู่ริมแม่นํ้า มีเพียงแสงบางๆที่ลอดผ่านชั้นบางๆคล้ายหมอกไม่ใช่คํ่าคืนที่จะมืดมนเป็นพิเศษ แต่
