ก็ได้เห็นร่างสีแดงพุ่งออกมา และตรงไปยังทิศทางของเย่แจ๋หยิ่ง“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าหยุดนะ”“เจ้าจะทำตัวไร้ความปรานีแบบนี้ไม่ได้ ตอนอยู่ในตำหนักเจ้าก็อยู่ดีกินดี ยามจะไป ยังจะพาตัวสวนหยู่ของข้าไปด้วยอีกหรือ”เมื่อมองไปยังริมฝีปากสีแดงของหลานเยาเยา และสีหน้าที่แสดงออกถึงความโกรธผมสีดำสนิทที่เอียง ถูกลมพัดสะบัดพริ้วไปตามลมเย่แจ๋หยิ่งทำสีหน้าทันใดนั้นก็ยื่นมือออกมาแล้วลูบแก้มของนางเบาๆ เคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยน ด้วยท่าทางที่สนิทสนม ริมฝีปากบางที่เยือกเย็นได้ยิ้มขึ้นอย่างจางๆทำให้พระราชธิดาจาวหยางที่อยู่ด้านข้างซึ่งยังไม่ได้ขึ้นไปบนรถม้า ได้อ้าปากค้างด้วยความตกใจ แทบจะลืมหายใจ เหลืออีกเพียงเล็กน้อยก็จะถูกปัดตกจากรถม้านางมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อเสด็จอาและเทพธิดามีความรักต่อกันแบบนี้……น่าอิจฉาเหลือเกิน!ถูกเย่แจ๋หยิ่งลวนลามต่อหน้าธารกำนัล ร่างกายของหลานเยาเยาก็ตกใจจนสั่นทันที และแก้มก็ร้อนผ่าวหลังจากที่รู้สึกตัว ก็ถอยหลังหนึ่งก้าวทันที1126
หลังจากมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นรูปลักษณ์ที่สง่างามและทรงพลังของสวนหยู่ อีกทั้งก็ไม่เห็นม้าเล่หกของเย่แจ๋หยิ่งอีกด้วยพูดอย่างสงสัย “สวนหยู่ของข้าล่ะ”เย่แจ๋หยิ่งดึงมือกลับไป แล้วพูดเบาๆ“วิ่งไปแล้ว!”“เล่หกของเจ้าล่ะ” หลานเยาเยาถามขึ้นมาอีกครั้ง“ถูกสวนหยู่ของเจ้าทำให้กลัว วิ่งหนีไปแล้วเช่นกัน”“……”มุมปากของหลานเยาเยากระตุกเล็กน้อยอย่างยากที่จะสังเกตได้รู้
