ได้ยินดังนั้นหลานเยาเยายิ้มอย่างจางๆ“เดาว่าคงจะไม่ได้ถือว่าเจ้าเป็นศัตรูสินะ! ถึงอย่างไรพวกเรายังมีเป้าหมายอีกมากที่ต้องทำร่วมกันให้สำเร็จในช่วงไม่กี่วันที่หายไป ก็เป็นเพราะได้ถูกล้อมกักไว้อยู่ใต้ต้นบุพเพ ที่นั่นมีวังแช่แข็งอยู่หลังหนึ่ง ชื่อที่สลักไว้บนกำแพงนํ้าแข็ง เป็นเบาะแสที่ทำให้ค้นพบยาฉางตาน”อันที่จริง!บนกำแพงนั้นไม่ได้เขียนเรื่องราวของยาฉางตานไว้เลย มีเพียงภาพจิตรกรรมฝานังสี่ภาพที่พูดไปทั้งหมดนี้ นางแค่ต้องการจะทดสอบเล็กน้อยดวงตาอันหม่นหมองของหานแส หรี่ลงยากที่จะมองเห็น จากนั้นหันกลับมาค่อยๆเลิกเสื้อคลุมขึ้น แล้วนั่งลงตรงหน้าของหลานเยาเยา“เบาะแสอะไร”“ทำไมเจ้าของเรือถึงไม่ถามว่ายาฉางตานคืออะไร” หลานเยาเยายิ้มเจื่อนอันที่จริง ไม่จำเป็นต้องให้หานแสตอบ นางก็รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดหากไม่ได้จากปากของเย่แจ๋หยิ่ง ชื่อเดิมของยาวิเศษคือ ยาฉางตาน เกรงว่าจนถึงตอนนี้นางยังคงเรียกยาฉางตานว่ายาอายุวัฒนะ1119
และสิ่งทั้งหมดที่เย่แจ๋หยิ่งรู้ เป็นเพราะได้รับสืบทอดความทรงจำบางอย่างมาจากเซียนชุดขาวแต่!ไม่เหมือนกับหานแสนางไม่เคยพูดถึงมาก่อน เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่น่าจะบอกเขา และตอนที่นางเพิ่งจะพูดถึงยาฉางตานอีกครั้ง เขาก็ไม่รู้ตกใจเลยแม้แต่น้อยนี่แสดงว่า เขาคงรู้เรื่องเกี่ยวกับยาฉางตานตั้งนานแล้วหานแสตกใจเล็กน้อย ทันทีที่ได้เผชิญกับสายตาของนาง ในดวงตาก็เปล่งประกายอย่างแปลกประหลาด จากนั้นรอยยิ้มอันชั่วร้า
