ยก็ปรากฏขึ้น“ยาฉางตานก็แค่เป็นยาวิเศษที่ราชครูเทียนเวิงตามหา ในเมื่อเจ้ารู้เบาะแสแล้วอย่างนั้นพวกเราก็สามารถใช้ประโยชน์จากเบาะแสนี้ เพื่อค้นหายาฉางตาน และอีกด้านหนึ่งก็เป็นการลดอำนาจของราชครูเทียนเวิงให้อ่อนลง”“อืม เจ้าของเรือที่แท้ฉลาดจริงๆ !”“เยาเยา ทำไมถึงไม่เรียกชื่อของข้าเลย”“หานแสยื่นมือออกไปเพื่อจับมือหลานเยาเยา แต่กลับถูกหลานเยาเยาหลบเลี่ยงอย่างไร้ร่องรอย“ข้าก็เป็นแบบนี้มาตลอด เมื่อไหร่ที่อยากจะเรียกเจ้าของเรือก็เรียกเจ้าของเรือเมื่อไหร่อยากจะเรียกชื่อของเจ้าก็เรียกชื่อของเจ้า”ถ้าจู่ๆ เจ้าจะให้ข้าตะโกนเรียกชื่อของเจ้า ข้าเกรงว่าไม่รู้จะพูดออกไปอย่างไร”มีบางเรื่อง ที่หากพูดออกไปแล้ว เกรงว่าแม้แต่จะร่วมมือกันก็คงจะร่วมมือกันไม่ได้1120
หลังจากยกมือทั้งสองออกจากโต๊ะหิน นางก็ยกมือขึ้นหยิบเส้นผมที่ร่วงลงมาบนหน้าอก และเล่นมันอย่างไม่สนใจไยดีทำเหมือนกับว่ามองไม่เห็นการกระทำของหานแสเมื่อกี้นี้“ก็ถูกเจ้าเป็นอย่างนี้มาโดยตลอด เดาว่าคงอีกไม่กี่วัน พวกราชครูเทียนเวิงจะมาหาเจ้าเพื่อถามหาเกี่ยวกับเรื่องการหายตัวไป ถึงตอนนั้น เจ้าก็สามารถปล่อยให้พวกเขาทะเลาะกันเองได้สำหรับอ๋องเย่……เขาเป็นคนที่ไม่อาจคาดเดาได้ ข้าเห็นว่าเขาเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่กลับมองเขาไม่ออกเลย ข้าบอกได้เพียงว่าความทะเยอะทะยานของเขาไม่ได้มีเพียงแค่ราชบัลลังก์เท่านั้นและยังมีความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะเจ้า เยาเยา
