ชัดว่าสวนหยู่เป็นม้าสีตัวหนึ่ง ซึ่งอยากได้เล่หกของเย่แจ๋หยิ่งมานานแล้ว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เล่หกจะตกใจกลัวแต่นางแต่นางเป็นคนที่เข้าข้างมาก โดยธรรมชาติแล้วจึงอยากจะพูดแทนสวนหยู่ดังนั้นจึงพูดโต้กลับไป“เกรงว่าจะถูกเล่หกลักพาตัวไปน่ะสิ!”เย่แจ๋หยิ่งได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร”“สิ่งนี้เป็นไปได้มาก แม้ว่าเล่หกจะหยิ่งไปหน่อย แต่ไม่รวมถึงสวนหยู่ ถ้าพวกมันมีความผูกพันกันอย่างลึกซึ้งแล้ว วันพรุ่งนี้ข้าก็จะให้คนส่งของกำนัลมาให้”ในตอนนี้ มุมปากของหลานเยาเยาก็กระตุกอย่างรุนแรงความผูกพันกันอย่างลึกซึ้งงั้นหรือ1127
ส่งของกำนัลหรือจะให้เล่หกแต่งงานกับสวนหยู่หรือน่าเกลียด แม้ว่าม้าทั้งสองตัวจะสามารถแต่งงานกันได้ อย่างนั้นนางก็เหมือนจะต้องสูญเสียทั้งฮูหยินและไพร่พลมันไม่คุ้มค่า!“ไม่จำเป็น ม้าชั้นเยี่ยมของข้ารู้ทางกลับบ้าน กลับมาเองได้ หึ!”หลานเยาเยาส่งเสียงอย่างเย็นชา จากนั้นก็หันกลับไปในตำหนักของตนเองเมื่อเห็นนางจากไปอย่างอารมณ์เสีย เย่แจ๋หยิ่งก็งอมุมปาก และพูดในใจ ถือว่ายังมีมโนธรรม ที่ยังรู้ว่าควรมาส่งสามีของตนเองทันทีที่หลานเยาเยาเดินเข้าไปในตำหนัก ก็เงยหน้าขึ้นเห็นตาแก่ผมเส้นสีเงินเหมือนขนนกกระเรียน และจ้องมองอย่างเขม็งนางลดสายตาลงอย่างเงียบๆ หลีกเลี่ยงการสบตากับตาแก่อย่างไรก็ตาม……“เมื่อรู้อยู่แล้วว่าสวนหยู่รู้จักหนทางและกลับมาเองได้ เจ้ายังจะหาทางออกไปพูดกับอ๋องเย่ ยังอาลัยอาวรณ์ที่เขาจา
