กไปใช่ไหม” ตาแก่กล่าวด้วยใบหน้าหน้าเรียบเฉย“ไม่มี!”“ถ้าไม่มีเจ้าจะหลบสายตาทำไม อย่าลืมว่าคนแก่อย่างข้ากินเกลือมามากกว่าที่เจ้ากินข้าวตั้งเยอะ ท่าทีของเจ้ามันเป็นอาการของการตกหลุมรัก!”“……”1128
นี่คืออะไรและคืออะไรเอ๊ะ ~ไม่ใช่สิ!อย่าบอกว่านางคือเจ้าสำนักของสำนักหงอี แม้แต่ที่นี่ นางก็เป็นเจ้านายของตำหนักดังนั้นหลานเยาเยาจึงยืดเอวขึ้น มองไปที่ตาแก่ด้วยรอยยิ้มสดใส นางเพียงแต่มอง และไม่พูดอะไร“ดูเจ้าสิ ตามก็ตามไปแล้ว ก็ยังเปล่าประโยชน์หากเขาไม่รู้ความตั้งใจของเจ้า ท่าทีที่เจ้าแสดงออกไปเมื่อกี้นี้ ไม่แน่อาจจะทำให้เขาคิดว่าเจ้าเกลียดเขาโธ่โธ่โธ่ ทำไมเจ้าถึงมองข้าแบบนี้ แล้วรอยยิ้มของเจ้ายังจะทำให้คนเกรงอีก!เจ้าสำนัก เจ้าอย่ายิ้ม อย่ายิ้มอีกเลย เจ้ายิ่งยิ้มข้าก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี ที่ข้าพูดไปเมื่อกี้ล้วนแต่เป็นเรื่องเหลวไหล เจ้าเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่ายิ้มอีกเลยได้ไหม”ไม่ต้องมองลักษณะท่าทางในยามปกติของหลานเยาเยาที่เป็นมิตรและน่าเข้าใกล้มักจะมีรอยยิ้มที่สดใสอยู่เสมอ เมื่อโกรธขึ้นมาทุกคนที่อยู่ในสำนักหงอี ก็ไม่มีใครกล้าแม้แต่คนเดียวอย่ามองไปยังหลานเยาเยาในเวลาปกติที่เป็นมิตรและอ่อนโยน ท่าทีที่มักจะมีรอยยิ้มสดใส สำนักหงอีดังนั้น!1129
ตาแก่จึงรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ไร้ความปรานีของเหลานเยาเยา เขาจึงกลัวเล็กน้อย“เจ้าสำนัก ข้าจำได้ว่าข้ายังมียางอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ จะต้องไปทำในตอนนี้”พู
