ดจบก็วิ่งไปอย่างไร้ร่องรอยเหอะ!ตาแก่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งน่ารักจริงๆเลย!เดิมทีหลานเยาเยาต้องการกลับไปนอนที่ห้องบรรทมอีกครั้ง ใครจะรู้ว่ากลับพบว่าเย่หลีเฉินได้กลับมาแล้วสีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมเล็กน้อย ดูเหมือนเมื่อคืนวาน หลังจากนางได้ถูกเย่แจ๋หยิ่งลักพาตัวไป เรื่องราวคงจะไม่ได้ราบรื่นครู่ต่อมา!หลานเยาเยาและเย่หลีเฉินนั่งตรงข้ามกัน“เมื่อคืนวานนักฆ่านั่นได้พูดอะไร” หลานเยาเยาถาม“เขาบอกว่าผู้บงการอยู่ข้างหลังคือหลินเฟยหรันซึ่งเป็นลูกสาวของไท่ฟู่ เมื่อคืนวานแม้จะไปยังตำหนักของไท่ฟู่เพื่อซักถามหลินเฟยหรันแล้ว นางยอมรับเรื่องการวางยาพิษ และยังยอมรับว่าคนที่ฆ่าฉินหลิงเจียวก็คือนาง”สีหน้าของเย่หลีเฉินเริ่มดูเคร่งขรึมฉินหลิงเจียวเป็นลูกสาวของสิงปู้ช่างชู หลินเฟยหรันเป็นลูกสาวของไท่ฟู่ ทั้งสองคนเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน ต่อมาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงห่างเหินกัน ถึงกับเกลียดชังอีกฝ่าย1130
แต่คงไม่ถึงกับขั้นที่จะต้องฆ่ากัน“เจ้าคิดว่าเป็นหลินเฟยหรันหหรือ”หลานเยาเยาที่ถือถ้วยนํ้าชาอยู่ ยังไม่ได้ดื่มสักคำ แต่ใช้ปลายนิ้วถูกบนปากถ้วยนํ้าชาเบาๆ สมองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว“นางได้พูดว่าทรมานฉินหลิงเจียวอย่างไร อีกทั้งการฆ่าและทิ้งศพอย่างไร และพูดแม้กระทั่งแรงจูงใจในการก่อเหตุของนาง”“โอ้~~ แรงจูงใจคืออะไร”หลานเยาเยาเริ่มอยากรู้เกี่ยวกับจุดนี้“หลินเฟยหรันตกหลุมรักนักแสดงชายของละครเพลงคนหนึ่ง และแอบไปมาหาสู่กัน ไม่นานมานี้
