ะเย้ยที่เขาไร้ความสามารถ ฉับพลันนั้นโทสะพล่านจนเลือดขึ้นหน้าคราวนี้เขาไม่เหลือทางถอยให้สักนิด คิดจะสังหารทุกท่วงท่า แต่ละก้าวต้องการชีวิตก็ทำอะไรไม่ได้ยังโดนจื่อซีหลบหลีกตลอดผู้บัญชาการทหารแอบสิ้นหวังคิดไม่ถึงว่าบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ยังจะเก่งกาจได้เพียงนี้บ้าเอ๊ย!“ทำไมเจ้าไม่โต้ตอบ?” นํ้าเสียงของผู้บัญชาการทหารแทบจะกัดฟันกัดลิ้น“ง่ายมาก ดูหมิ่นดูแคลนเจ้า”ความจริงคือไม่อยากลงมือ เมื่อลงมือบาดแผลก็จะปริ ไม่คุ้มนอกจากนี้!เขาเชี่ยวชาญด้านวิชาการรักษา ติดตามอยู่ข้างกายหลานเยาเยาสองสามปีนี้วิชาการรักษายิ่งพัฒนาหลักแหลมขึ้นเรื่อยๆ วิชาด้านยาพิษก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเมื่อครู่ขณะที่ตีบ่าของผู้บัญชาการทหาร เขาได้แอบลงมือไปนานแล้ว ผู้บัญชาการทหารยิ่งโกรธเขาก็ยิ่งดีใจ1059
ก็เหมือนที่คุณหนูพูดสามารถนั่งได้จะไม่ยืนเด็ดขาด สามารถนอนได้จะไม่นั่งเด็ดขาด สามารถวางยาพิษได้จะลงมืออีกทำไมล่ะ? เช่นนั้นก็จะเปลืองแรงเปล่าๆไม่ใช่หรือ?คาดว่าคำพูดของเขายั่วโทสะผู้บัญชาการทหารอีกครั้ง ทำให้เส้นโลหิตดำที่คอของผู้บัญชาการทหารแตก แววตาเต็มไปด้วยโหดเหี้ยมอย่างฉับพลัน“ว่าร้ายองครักษ์วังหลวงก็เหมือนกับการว่าร้ายฮ่องเต้ ในฐานะผู้บัญชาการทหารสามารถฆ่าก่อนแล้วค่อยรายงานได้”ผู้บัญชาการทหารที่ใจคิดอยากจะฆ่าอยู่นานแล้ว ไฟโทสะโจมตีไปที่หัวใจ คำพูดอะไรก็สามารถพูดออกมาได้อย่างเปิดเผยเขายกดาบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพุ่งไปที่จื่อซีแต่ก
