ลับเดินได้ไม่กี่ก้าว ตัวก็เซ ใช้ดาบปักไปบนพื้นโดยตรง คุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้น หายใจหอบอย่างหนัก“เจ้า เจ้าทำอะไรกับข้า?”ผู้บัญชาการทหารจ้องตากว้างโปร ราวกับว่าสามารถกระโดดออกมาได้ทุกเมื่อ“ชิ! ใครจะอยากทำอะไรกับคนไร้ความสามารถสุนัขที่กัดไปทั่ว ให้เปรอะเปื้อนมือของข้าเช่นนั้นเล่า?”เขาได้เรียนรู้การเบิ่งตาพูดไปเรื่อยของหลานเยาเยามาอย่างลึกซึ้งนานแล้ว พูดไปเขายังคิดจะเอามือสองข้างกอดอก เอนพิงประตูแสดงความเท่สักรอบแน่ะ!ใครจะรู้……1060
ผู้บัญชาการทหารคํ้าดาบไว้แล้วลุกขึ้นมาอีกครั้ง ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังส่งเสียงดุด่าด้วยความโกรธ“พวกเจ้าเป็นคนตายหรือไง? รีบไป เอาเจ้านี่ที่ว่าร้ายองครักษ์วังหลวง ปราชาชนชั้นตํ่าที่ดูถูกฮ่องเต้ประหารตรงนี้”“ขอรับ!”พวกลูกน้องเห็นจื่อซีไม่ตอบโต้ ทำเพียงแค่หลบหลีก ยังคิดว่าเขากลัวแล้ว จะทำอย่างไรได้ผู้บัญชาการทหารไม่ออกคำสั่ง ไม่เช่นนั้นพวกเขาอยากจะเข้าไปตั้งนานแล้วยังไงซะคนมากกว่าก็ได้เปรียบนี่!จู่โจมรังแกคนที่ไม่กล้าต่อต้านผู้หนึ่ง เพียงพอจากการนำของผู้บัญชาการทหาร พวกเขาพุ่งเข้าไปพร้อมกันคราวนี้ จื่อซีขมวดคิ้ว ในที่สุดก็จริงจังขึ้นมากแล้ว เขาชักดาบที่เอวออกมา และไม่สนใจว่าจะบาดแผลจะฉีกหรือไม่ในเวลาที่พวกเขาพุ่งเข้ามาตรงหน้าเขา ด้านเงินยาวๆเล็กๆเส้นหนึ่งก็ลอยพุ่งเข้ามา..
1061
