ึง ทั้งยังเป็นเพียงผู้เดียวที่มีโฉมหน้าดั่งเทพเซียนเหมือนเย่แจ๋หยิ่งไม่เรียกเขาว่าเซียนชุดขาวจะเรียกว่าอะไร?อีกทั้งชื่อนี้ก็น่าฟังมาก!“เซียนชุดขาว?” เย่แจ๋หยิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยเขาไม่ชอบให้หลานเยาเยาเรียกชายอื่นเช่นนี้ รู้สึกว่าสนิทสนมกันเกินไปหน่อย“ถูกแล้ว! น่าฟังมากล่ะสิ? ที่สำคัญคือหน้าตาของเขาเหมือนกับท่าน ไม่เช่นนั้นข้าก็จะเรียกว่าคนผู้นั้นไปส่งๆแล้วกัน”เมื่อได้ยินหลานเยาเยาพูดเช่นนี้ คิ้วที่ขมวดอยู่ของเขาก็คลายออกทันที“ก็สามารถถูๆไถๆไปได้”“ถูกแล้ว ยาฉางตานมีอยู่จริงหรือ?”มีคนมากมายขนาดนั้นอยากได้ ก็เพียงแค่อยากมีชีวิตอมตะไม่แก่ชรา บำเพ็ญฌานเป็นเซียนสมองของคนปกติ ก็ควรจะเข้าใจว่าทั้งหมดนี่เป็นเรื่องไร้สาระแต่ว่า……เช่นเดียวกับราชครูเทียนเวิง ไทเฮาคนเหล่านี้ ก็ล้วนผ่านเรื่องราวอุปสรรคเรื่องจริงเท็จมาตั้งนานแล้ว วิธีการกับการมองการณ์ไกล คนปกติก็ไม่สามารถเทียบทันได้1044
ทำไมพวกเขาถึงได้ไม่มีความสงสัยและเชื่อต่อสิ่งนั้นเป็นอย่างมาก ทั้งยังสืบหามาโดยตลอด?หรือว่ามีอยู่จริงๆ?“หากว่าภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นความจริง ยาฉางตานก็มีตัวตน”“จากที่ท่านพูดเช่นนี้ ภาพจิตรกรรมฝาผนังสี่ภาพ ก็มีสองภาพที่นางได้พบเห็นด้วยตาของตัวเอง เช่นนั้นก็อธิบายได้ว่ายาฉางตานก็มีตัวตนอยู่จริงแล้ว”แต่ว่าที่นี่ไม่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังของยาฉางตานบางทียาฉางตานอาจจะโดนทำลายไปแล้วจริงๆ ไม่ว่ายังไง ในจินตนาการของนางที่เกิดจาก
