ท่านไม่กลัวเลยหรือว่าแผนการของท่านจะเกิดอุบัติเหตุ แล้วข้าก็จะตายอยู่ในทุ่งทะเลดอกไม้เช่นนั้น?”ณ ตอนนี้ หลานเยาเยาไม่รู้ว่าจะใช้อะไรมาอธิบายอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองแล้ว“เป็นไปไม่ได้ เยาเยา ก่อนที่จะดำเนินตามแผนการ ข้าใช้เลือดของเจ้าเป็นแนวทาง เลี้ยงบำรุงหนอนพิษกู่ไว้ที่กลางหัวใจเพียงแค่รับรู้ถึงความเจ็บปวดทรมานของเจ้า ข้าก็จะเจ็บปวดทรมานไปกับเจ้าด้วยหากว่าเจ้าตาย ข้าก็จะตายไปพร้อมเจ้าด้วย”ฟังจบ หลานเยาเยาส่ายหัว พูดด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบา“เย่แจ๋หยิ่ง จิตใจท่านชั่งโหดร้ายนัก ไม่ใช่โหดร้ายเพียงกับข้า ท่านโหดร้ายกับตัวเองยิ่งกว่า”หลานเยาเยารู้ คนที่บำรุงเลี้ยงพิษกู่ถงซินการเลี้ยงบำรุงหนอนพิษกู่ในหัวใจมาเป็นเวลานานหลายปี ร่างกายจะค่อยๆซูบผอมไปทุกวันไม่พอ แต่จะต้องทนรับกับความทุกข์ทรมานมากกว่าอีกฝ่ายอีกเป็นหลายเท่าก็เหมือนวันอื่นๆก่อนหน้านี้ เมื่อเย่แจ๋หยิ่งคิดอยากจะบีบคอนางให้ตาย เขาก็กลับกระอักเลือดเองเช่นกันดังนั้น!การกลับไปเมืองหลวงอีกครั้งหลังจากนั้นสามปี นางก็เห็นเขากระอักเลือดบ่อยๆ1024
“เยาเยา ขอโทษ!”“เหอะ ท่านมีอะไรจะต้องขอโทษข้า? ท่านวางแผนทั้งหมดก็เพื่อข้า แม้ว่าจะต้องเดิมพันด้วยชีวิตของตัวเอง ข้าดีใจแทบไม่ทันนะสิ!”พูดออกมาอย่างง่ายดายแต่ในดวงตาของหลานเยาเยากลับไม่มีแววของความดีใจแม้แต่น้อยกลับหัวเราะอย่างเย็นชาเสียงหนึ่ง แล้วพูดอีกว่า : “ทำไมหลังจากที่ลืมข้าแล้ว ไม่เอาพิษกู่ถงซ
