ินออกมา?”ตรงจุดนี้นางไม่เข้าใจเล็กน้อยหลังจากที่กินยาถอนพิษกู่จิ้นแล้ว ทุกคนจะมีผลข้างเคียง ผลข้างเคียงของนางคือความทรงจำที่สำคัญช่วงหนึ่งหายไปและเย่แจ๋หยิ่งก็ได้ลืมตัวตนที่คงอยู่ของนางผู้นี้ไปพูดตามเหตุผลหลังจากที่เขาลืมนางแล้ว จะต้องรู้ถึงการคงอยู่ของพิษกู่ถงซินเป็นแน่ เช่นนั้นทำไมถึงไม่เอาหนอนพิษกู่ออกมา?“เป็นข้าที่ยอมบำรุงเลี้ยงพิษกู่ถงซินเอง แม้ว่าลืมเจ้าแล้ว ข้าก็จะไม่เอาออกมาง่ายๆเป็นอันขาด”ก็เหมือนกับแขนที่สักชื่อของหลานเยาเยาไว้แม้ว่าจะหาความรู้สึกนั้นไม่พบแล้ว เขาก็ยังตัดใจไม่ลงที่จะลบแผลเป็นเหล่านั้นไป“เอาเถอะ!”1025
หลานเยาเยาพูดออกมาอย่างไม่แยแสจากนั้นก็หยิบแอลกอฮอล์ออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ ผ้าพันแผลและยาห้ามเลือด ส่งให้เย่แจ๋หยิ่ง “ช่วยข้าพันแผลเถอะ!”จากนั้นหูตาจมูกปากก็ขมวดเข้าหากันในพริบตายังดีที่นางสามารถดึงหน้าได้จนถึงถามคำถามเสร็จซื่อ……เจ็บจะตายอยู่แล้วคราวหน้า ห้ามใช้วิธีเช่นนี้แล้วเป็นอันขาด“เบาหน่อยเบาหน่อย เจ็บมากนะ ท่านต้องนุ่มนวลหน่อย ท่านจะต้องเจ็บกว่าหลายเท่านะ!”เย่แจ๋หยิ่งเหลือบมองหลานเยาเยาด้วยความประหลาดไม่รู้ว่านางยังโกรธอยู่หรือไม่ได้โกรธแล้ว โดยรวมแล้วคือแปลกประหลาดหลังจากที่พันแผลให้หลานเยาเยาอย่างระมัดระวังเสร็จแล้ว หลานเยาเยาไม่ได้พูดอะไร ก็สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไปทันทีไม่แม้แต่จะมองภาพบนกำแพงนํ้าแข็งแม้สักนิดและหลานเยาเยาก็รู้สึกจนปัญญ
