ามาก!เพิ่งจะดึงเศษส่วนความทรงจำที่ลืมไปเพราะผลข้างเคียงกลับมาได้ สภาพจิตใจของนางสับสนมาก และไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเย่แจ๋หยิ่งอย่างไร ดังนั้นดีที่สุดก็คือสงบใจลงก่อน1026
เดิมทีคิดว่ามาถึงปากถํ้า จะต้องใช้กำลังวังชาอย่างมากจึงสามารถเปิดประตูนํ้าแข็งรูปกลมๆได้ กลับคิดไม่ถึง เมื่อนางเดินเข้าไป ประตูนํ้าแข็งก็เปิดออกเองแล้วหลังจากที่นางออกมาพบว่าเย่แจ๋หยิ่งตามอยู่ด้านหลังนางเอียงศีรษะเล็กน้อย พูดอย่างราบเรียบ :“ข้าอยากอยู่เงียบๆคนเดียว”เป็นดังคาด หลังจากที่ได้ยินคำของนาง ร่างกายของเย่แจ๋หยิ่งก็ชะงัก หยุดฝีเท้าลงทันที แล้วก็มองดูนางเดินไกลออกไปเรื่อยๆอย่างเงียบๆเช่นนั้นความจริงแล้วหลังจากหลานเยาเยาเดินคนเดียวมาได้ระยะหนึ่ง ก็โดนความรู้สึกที่หนาวเหน็บพัดโชยจนสั่นสะท้านไปทั้งตัวหยุดฝีเท้าลง ยืนนิ่งครู่หนึ่งนางคิดอยู่มากมาย จากเดิมที่จิตใจสับสน ก็ยิ่งสับสนมากขึ้นดูท่าแล้วอยู่เงียบๆ ก็ไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกนึกคิดได้!ที่แท้อยากอยู่เงียบๆก็คือการหลอกคน คนที่อยากจะอยู่เงียบๆเหล่านั้นก็ไม่ได้อยากจะอยู่เงียบๆจริงๆ แค่อยากเรียกคนผู้นั้นที่ชื่อจิ้งจิ้ง(เป็นชื่อที่มีความหมายว่าเงียบๆ)ทนความเหน็บหนาวไม่ได้ หลานเยาเยาคิดอยากจะเดินย้อนกลับไปแต่ทว่าเดินย้อนกลับไปตอนนี้เร็วเกินไป จะต้องเสียหน้ามาก?1027
ยังไงก็รอก่อนเถอะ!แต่ว่าผ่านไปไม่นาน หลานเยาเยาก็ทนไม่ได้แล้วจริงๆ หันหลังและก็เดินกลับ กลับ
