ถึงในห้องนอน ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งนั่งอยู่บนเตียงหยกพอดีเมื่อเห็นนางเดินเข้ามา สายตาของเขาก็มองมาที่ร่างของนาง เมื่อนางเดินมาใกล้สายตาก็ขยับตามหลังจากที่หลานเยาเยาถึงข้างเตียง ก็ม้วนอย่างแน่นหนาเป็นก้อน ทำให้ร่างกายอบอุ่นหาเวลาว่างเหลือบมองเขาเป็นบางคราว พบว่าเย่แจ๋หยิ่งก็กำลังมองนางอยู่ ราวกับว่ามีอะไรจะพูด แต่ก็ไม่พูดออกมาสักทีท่าทางเช่นนั้นค่อนข้างน่ารักเป็นที่สุด!ด้วยเหตุนี้!หลานเยาเยากระแอมเบาๆ ริมฝีปากที่หนาวจนเป็นสีม่วงค่อยๆปริขึ้น“หนาว หนาวจังเลย!”ได้ยินดังนั้น เย่แจ๋หยิ่งก็ขยับตัวเข้ามา ดึงมือนางมาไว้ที่หน้าอกทำให้อุ่นขึ้นจากนั้นก็โอบนางทั้งร่างไว้ในอ้อมกอด ให้ความอบอุ่นแก่นางและร่างกายแต่ทว่า หลานเยาเยากลับไม่แยแสความหวังดีของเขา มุดออกมาจากอ้อมกอดของเขา จ้องมองเขานิ่งๆถูก!ก็แค่มองดูเขานิ่งๆ มองเขาไปเรื่อยๆ ทั้งยังไม่พูดจาเช่นนั้น1028
อาจเพราะโดนนางจ้องมองนานแล้วเย่แจ๋หยิ่งจึงเคลื่อนสายตาไปอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ เปิดปากเอ่ย : “เยาเยา……”พูดยังไม่ทันจบ หลานเยาเยาก็จุ๊บไปที่ริมฝีปากเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ถอยออกมา แล้วมองเขาอย่างนิ่งๆอีกเย่แจ๋หยิ่งตัวแข็งทื่อ มองไปทางนางด้วยลักษณะท่าทางที่ค่อนข้างแข็งทื่อ ในสายตาปรากฏถึงความประหลาดใจออกมาไม่เข้าใจทำไมนางจึงได้ทำเช่นนี้อย่างกะทันหันหลังจากที่เงียบอยู่นาน เย่แจ๋หยิ่งก็ปริปากเอ่ยอย่างแผ่วเบา“เจ้ายังโกรธอยู่?”“ท่านคิดว่าข้าโกรธอย
